We zijn 'verhuisd'! Maar dat is niet helemaal waar...we hebben er een adresje bij en wel op:
Voorlopig gaan we daar verder met de live verslaggeving vanuit Singapore!
Vrolijke decembergroet!
Uw correspondenten,
Mark en Ngadia Theys
zondag 2 december 2012
woensdag 21 november 2012
4 weken!
Gisteren 4 weken geleden, exact 4 weken dat we niet meer met z'n vieren maar met vijf thuis zijn!
Charlie 4 weken oud op mijn verjaardag, een bijzondere mijlpaal weer en een super fijn verjaardagscadeaugevoel. Want zo voelt het, het is ziekenhuis in en uit, maar ondertussen genieten we allemaal volop van 'de kleinste thuis'.
Jack is super trots en heeft zijn broertje inmiddels al aan al zijn klasgenootjes in de klas mogen voorstellen en geeft hem kusjes zoveel hij kan. Sem is zorgzaam, komt gelijk naar mij toe gerend wanneer Charlie begint te huilen om als het ware te zeggen: 'Ga kijken mama!' en als ik Charlie in de maxicosi zet, vist Sem ondertussen het speentje uit de box en komt die dan brengen. Ze doen het goed samen.
Voor mij ook al iets meer dan 4 weken geleden dat ik iets op de blog heb geschreven.
Maar ik ben er weer! Nog niet volop, maar ik ga toch weer een begin maken.
Twijfel ik soms om verder te gaan met de blog (de uren die je met het schrijven kwijt bent, de twijfel of iemand op al die info zit te wachten, etc.) kregen we kort na de bevalling een reactie van een voor ons onbekende op de blog. Dank daarvoor!! Dank dat je de vrijheid hebt genomen om te reageren en me ergens het gevoel te geven dat schrijven wel 'zin' heeft. Ik zal je binnenkort zeker apart een berichtje sturen en stel je vragenlijstje maar op, want over 2 weken ben ik uit mijn kraamperiode :-) !
Of ik rustig aan heb gedaan de afgelopen weken? Uhm...eerlijk...ik heb het geprobeerd... (Al zegt Mark dat ik niet eens een poging heb gedaan..)
In het ziekenhuis kon ik niet anders, maar eenmaal thuis was het een stuk lastiger. Ik vond het ontzettend lastig om rust te nemen of om even te liggen. ("Dat heb ik toch helemaal niet nodig? Voel me kiplekker!" ). Er is namelijk altijd wel iets te doen en in huis gebeurd er ook constant van alles. Daarnaast wilde ik ook volle bak aan de slag met de evenementen op school. Met de Sint en Kerst is het druk en van alles te doen, 11 dagen na de bevalling woonde ik dus al weer de meetings bij..
Twee weekenden geleden werd ik dan ook even flink terug gefloten. Ik wil wel en duizenden ideeen in mijn hoofd, vol mentale energie, maar blijkbaar bleek mijn fysiek dat allemaal nog niet te trekken.. En dan moet je daaraan toegeven..niet makkelijk voor mij, toegeven dat 'iets even niet kan'...gaat ook niet veranderen, maar accepteren dat het zo is lukt al wel beter.
Flinke tranen, maar mijn lessen geleerd. Dus wat nu kan, dat kan en anders komt het gewoon ietsje later.
Datzelfde geldt voor de blog. Super veel te vertellen, maar 4 weken ga ik nooit 1, 2, 3 kunnen inhalen. De verhalen komen dus wel, maar niet allemaal tegelijk en ondertussen zal Mark ook meehelpen om de blog bij te houden.
Alvast bedankt voor je geduld daarvoor!
Charlie is afgelopen vrijdag weer geprikt, maar nu voor een uitgebreid onderzoek van de lever.
Zijn waarden waren (helaas) weer gestegen, maar uit verdere analyse blijkt er geen direct gevaar wat zou kunnen aantonen dat zijn lever gevaar loopt. Verder gaan zoals afgesproken dus.
Mark is vandaag druk in de weer geweest met zijn paspoort en het aanvragen van zijn Dependency Pass (zijn Singaporese verblijfsvergunning). Enorme red tape!! Blijkbaar is het verkeerde document vertaald naar het Nederlands en gelegaliseerd en steekt het hele proces toch weer anders in elkaar dan dat ons uitgelegd is (sterker nog..niemand legt je dit uit, je moet zelf op zoek naar 'de' procedure om zo 'je werkvolgorde te bepalen', waarbij 2 ministeries en de ambassade aan te pas komen..Voel je hem al??).. Sommige dingen hadden al wel aangevraagd kunnen worden, etc.etc.
Ik zal je de echte details besparen, maar het even grofweg schetsen:
Het kromme is namelijk dat er bij de geboorteaangifte gelijk wordt ondertekend dat de baby geen Singaporees is. Daarna heb je als ouders 42 dagen de tijd om de DP te regelen, zodat de baby na 42 niet illegaal in Singapore verblijft. Dat begint dus met vertalingen en legalisaties van documenten..
4 December zijn onze 42 dagen om, hebben we waarschijnlijk nog geen DP. Charlie zou dan het land uit moeten en weer terug het land in op een toeristenvisa... Maar ook dat gaat er om hangen, omdat hij geen paspoort heeft en het land dus niet eens uit kan!
Maar na een regeldagje van Mark vandaag, komt alles zeker goed. Wat zal ik zeggen? Al doende leer je ;-) ?
Hoe het verder met nationaliteiten zit van Charlie? Onze 'bijna' illegaal ;-).
Charlie is dus geen Singaporees, ook al is hij hier geboren. Singaporees kun je door geboorte enkel worden als een van de ouders Singaporees is. Vandaar dat bij de geboorte aangifte er ook wordt aangegeven dat Charlie geen Singaporees is. Maar dan? Is hij dan Belg of Nederlander?
Zowel Jack, Sem als Charlie hebben 2 nationaliteiten: de Belgische en de Nederlandse. Op dit moment wordt Charlie zijn paspoort aangevraagd bij de Belgische ambassade, om de praktische reden dat de ambassade vlak bij het kantoor van Mark ligt en hij dat zo makkelijk kan regelen. C krijgt dus een Belgisch paspoort. Maar een paspoort is enkel een reisbewijs.. Verloopt het dan kan zijn volgende net zo goed een Nederlandse zijn. Zijn geboorteakte zal ook nog bij de Nederlandse ambassade worden ingeschreven en vervolgens in Den Haag, waarna hij een BurgerServiceNummer ontvangt.
Voor Jack en Sem moeten we dit ook nog doen, dus straks is alles gelijk in 1 keer geregeld en kunnen zij genieten van 2 nationaliteiten, the best of both worlds :-), en voor C dan nog met een extra exotisch tintje (enkel de geboorteplaats).
Charlie 4 weken oud op mijn verjaardag, een bijzondere mijlpaal weer en een super fijn verjaardagscadeaugevoel. Want zo voelt het, het is ziekenhuis in en uit, maar ondertussen genieten we allemaal volop van 'de kleinste thuis'.
Jack is super trots en heeft zijn broertje inmiddels al aan al zijn klasgenootjes in de klas mogen voorstellen en geeft hem kusjes zoveel hij kan. Sem is zorgzaam, komt gelijk naar mij toe gerend wanneer Charlie begint te huilen om als het ware te zeggen: 'Ga kijken mama!' en als ik Charlie in de maxicosi zet, vist Sem ondertussen het speentje uit de box en komt die dan brengen. Ze doen het goed samen.
Voor mij ook al iets meer dan 4 weken geleden dat ik iets op de blog heb geschreven.
Maar ik ben er weer! Nog niet volop, maar ik ga toch weer een begin maken.
Twijfel ik soms om verder te gaan met de blog (de uren die je met het schrijven kwijt bent, de twijfel of iemand op al die info zit te wachten, etc.) kregen we kort na de bevalling een reactie van een voor ons onbekende op de blog. Dank daarvoor!! Dank dat je de vrijheid hebt genomen om te reageren en me ergens het gevoel te geven dat schrijven wel 'zin' heeft. Ik zal je binnenkort zeker apart een berichtje sturen en stel je vragenlijstje maar op, want over 2 weken ben ik uit mijn kraamperiode :-) !
Of ik rustig aan heb gedaan de afgelopen weken? Uhm...eerlijk...ik heb het geprobeerd... (Al zegt Mark dat ik niet eens een poging heb gedaan..)
In het ziekenhuis kon ik niet anders, maar eenmaal thuis was het een stuk lastiger. Ik vond het ontzettend lastig om rust te nemen of om even te liggen. ("Dat heb ik toch helemaal niet nodig? Voel me kiplekker!" ). Er is namelijk altijd wel iets te doen en in huis gebeurd er ook constant van alles. Daarnaast wilde ik ook volle bak aan de slag met de evenementen op school. Met de Sint en Kerst is het druk en van alles te doen, 11 dagen na de bevalling woonde ik dus al weer de meetings bij..
Twee weekenden geleden werd ik dan ook even flink terug gefloten. Ik wil wel en duizenden ideeen in mijn hoofd, vol mentale energie, maar blijkbaar bleek mijn fysiek dat allemaal nog niet te trekken.. En dan moet je daaraan toegeven..niet makkelijk voor mij, toegeven dat 'iets even niet kan'...gaat ook niet veranderen, maar accepteren dat het zo is lukt al wel beter.
Flinke tranen, maar mijn lessen geleerd. Dus wat nu kan, dat kan en anders komt het gewoon ietsje later.
Datzelfde geldt voor de blog. Super veel te vertellen, maar 4 weken ga ik nooit 1, 2, 3 kunnen inhalen. De verhalen komen dus wel, maar niet allemaal tegelijk en ondertussen zal Mark ook meehelpen om de blog bij te houden.
Alvast bedankt voor je geduld daarvoor!
Charlie is afgelopen vrijdag weer geprikt, maar nu voor een uitgebreid onderzoek van de lever.
Zijn waarden waren (helaas) weer gestegen, maar uit verdere analyse blijkt er geen direct gevaar wat zou kunnen aantonen dat zijn lever gevaar loopt. Verder gaan zoals afgesproken dus.
Mark is vandaag druk in de weer geweest met zijn paspoort en het aanvragen van zijn Dependency Pass (zijn Singaporese verblijfsvergunning). Enorme red tape!! Blijkbaar is het verkeerde document vertaald naar het Nederlands en gelegaliseerd en steekt het hele proces toch weer anders in elkaar dan dat ons uitgelegd is (sterker nog..niemand legt je dit uit, je moet zelf op zoek naar 'de' procedure om zo 'je werkvolgorde te bepalen', waarbij 2 ministeries en de ambassade aan te pas komen..Voel je hem al??).. Sommige dingen hadden al wel aangevraagd kunnen worden, etc.etc.
Ik zal je de echte details besparen, maar het even grofweg schetsen:
Het kromme is namelijk dat er bij de geboorteaangifte gelijk wordt ondertekend dat de baby geen Singaporees is. Daarna heb je als ouders 42 dagen de tijd om de DP te regelen, zodat de baby na 42 niet illegaal in Singapore verblijft. Dat begint dus met vertalingen en legalisaties van documenten..
4 December zijn onze 42 dagen om, hebben we waarschijnlijk nog geen DP. Charlie zou dan het land uit moeten en weer terug het land in op een toeristenvisa... Maar ook dat gaat er om hangen, omdat hij geen paspoort heeft en het land dus niet eens uit kan!
Maar na een regeldagje van Mark vandaag, komt alles zeker goed. Wat zal ik zeggen? Al doende leer je ;-) ?
Hoe het verder met nationaliteiten zit van Charlie? Onze 'bijna' illegaal ;-).
Charlie is dus geen Singaporees, ook al is hij hier geboren. Singaporees kun je door geboorte enkel worden als een van de ouders Singaporees is. Vandaar dat bij de geboorte aangifte er ook wordt aangegeven dat Charlie geen Singaporees is. Maar dan? Is hij dan Belg of Nederlander?
Zowel Jack, Sem als Charlie hebben 2 nationaliteiten: de Belgische en de Nederlandse. Op dit moment wordt Charlie zijn paspoort aangevraagd bij de Belgische ambassade, om de praktische reden dat de ambassade vlak bij het kantoor van Mark ligt en hij dat zo makkelijk kan regelen. C krijgt dus een Belgisch paspoort. Maar een paspoort is enkel een reisbewijs.. Verloopt het dan kan zijn volgende net zo goed een Nederlandse zijn. Zijn geboorteakte zal ook nog bij de Nederlandse ambassade worden ingeschreven en vervolgens in Den Haag, waarna hij een BurgerServiceNummer ontvangt.
Voor Jack en Sem moeten we dit ook nog doen, dus straks is alles gelijk in 1 keer geregeld en kunnen zij genieten van 2 nationaliteiten, the best of both worlds :-), en voor C dan nog met een extra exotisch tintje (enkel de geboorteplaats).
dinsdag 13 november 2012
Foto van de week
Sinterklaas is bijna in de stad.
Tijd om ons voor te bereiden.
Jack is er helemaal klaar voor!
Tijd om ons voor te bereiden.
Jack is er helemaal klaar voor!
Happy Deepavali
Vandaag is/was een vrije dag (een public holiday) in Singapore.
Deepavali is een van de belangrijkste feestdagen voor Hindoes. Het staat bekend als het feest van het Licht. Het licht wordt symbolisch bedoeld als “de overwinning van het goede over het kwade, overwinning van het licht over de duisternis, overwinning van de gelukzaligheid over de onwetendheid”. Deepavali of Divali is het enige feest dat heel India verenigt. Het vieren van dit feest gaat gepaard met het nuttigen van zoetig eten. Maar in India steekt men daarnaast ook vuurwerk af. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Divali)
Aangezien er in Singapore een grote Indische/Hindoeistische gemeenschap is, is Deepavali dan ook een public Holiday in Singapore. Heel de wijk Little India is dan verlicht en op de vooravond van Deepavali is er een grote drukte in Little India en is er vanalles te beleven.
Deepavali zelf is eerder een familiefeest waarop de hindoes 's ochtends naar de tempel gaan en 's namiddags en 's avonds naar familie gaan om samen te eten en cadeautjes aan elkaar te geven.
Het is dus een beetje te vergelijken met ons Oud-en Nieuwjaar.
Wij waren nieuwsgierig en zijn gisterenavond even snel afgezakt naar Little India.
Heel de wijk was helemaal verlicht en overal liepen Indische mensen (en toeristen zoals wij) rond om hapjes te eten, koopjes te doen en wat rond te kijken en te genieten van de sfeer en lichtjes. Overal stonden er kraampjes en extra tenten met winkeltjes en eettentjes.
Ook de tempel was mooi verlicht en druk bezocht.
Op een centraal plein stond er ook een groot podium met groot scherm en Indische muziek (en bands?).
Op het scherm stond er in het groot " Countdown to Deepavali 2012".
De hapjes, de countdown en het vuurwerk hebben we gemist want we hadden Charlie meegenomen en hadden voor onszelf de afspraak gemaakt dat we maar een half uurtje een kijkje zouden gaan nemen.
Maar wel weer een leuke en interessante ervaring rijker.
Aangezien er in Singapore een grote Indische/Hindoeistische gemeenschap is, is Deepavali dan ook een public Holiday in Singapore. Heel de wijk Little India is dan verlicht en op de vooravond van Deepavali is er een grote drukte in Little India en is er vanalles te beleven.
Deepavali zelf is eerder een familiefeest waarop de hindoes 's ochtends naar de tempel gaan en 's namiddags en 's avonds naar familie gaan om samen te eten en cadeautjes aan elkaar te geven.
Het is dus een beetje te vergelijken met ons Oud-en Nieuwjaar.
Wij waren nieuwsgierig en zijn gisterenavond even snel afgezakt naar Little India.
Heel de wijk was helemaal verlicht en overal liepen Indische mensen (en toeristen zoals wij) rond om hapjes te eten, koopjes te doen en wat rond te kijken en te genieten van de sfeer en lichtjes. Overal stonden er kraampjes en extra tenten met winkeltjes en eettentjes.
Ook de tempel was mooi verlicht en druk bezocht.
Op een centraal plein stond er ook een groot podium met groot scherm en Indische muziek (en bands?).
Op het scherm stond er in het groot " Countdown to Deepavali 2012".
De hapjes, de countdown en het vuurwerk hebben we gemist want we hadden Charlie meegenomen en hadden voor onszelf de afspraak gemaakt dat we maar een half uurtje een kijkje zouden gaan nemen.
Maar wel weer een leuke en interessante ervaring rijker.
donderdag 8 november 2012
Jaundice Part 3
Vanmorgen opnieuw op controle geweest in het ziekenhuis. Toen we vanochtend opstonden, vonden we dat Charlie er opnieuw 'geler' uitzag en in plaats van nog een dag verder af te wachten op de afspraak van morgen hebben we gelijk beslist om meteen naar de dokter te gaan.
Naar Thomson Medical Centre. Weer het ondertussen vertrouwde ritueel. Zo vroeg mogelijk vertrekken om daar een zo gunstig mogelijk nummertje te trekken en zo min mogelijk wachtenden voor ons te hebben. De consultaties van de dokters beginnen immers pas om 9u, maar de wachtzaal en balie gaan open om 8u30. Helaas was er wat verkeer en waren we er pas om 8u45. Al een 20-tal wachtende ouders met kleine kinderen/babies voor ons...
Weer bloed prikken en wachten op de 'jaundice' uitslag.
Zoals verwacht was het 'jaundice' level weer omhoog gegaan. Nu weer '11.7'.
Rond 10u konden we dan bij dokter Ang terecht.
Don't worry, dit is normaal, er is niets aan de hand, dit is gewoon borstvoedings-jaundice. Normaal? Ja maar dokter, die waarden moeten toch naar beneden gaan en niet zo schommelen?
In principe wel, maar bij Aziatische babies die borstvoeding krijgen, is dit een normaal fenomeen. Maar omdat jullie een blanke baby hebben, zijn we extra voorzichtig want daar zien we dat niet zo vaak en is de jaundice meestal weg na 1-2 weken.
Maar dokter, de baby is voor een kwart Aziatisch... Echt?! Bent u dan Aziatisch? Dat had ik echt niet gedacht of gezien. Euh, ja dokter, ik ben half Indonesisch. Mijn moeder en grootouders komen uit Indonesie...Echt??! Oh, dan is er helemaal niets aan de hand...
Geen gevaar voor de hersenen? Geen gevaar voor de lever en ingewanden? Geen foto therapie meer?
Nee, gevaar voor de hersenen is er enkel als er een erg hoog jaundice level is in de eerste dagen na de geboorte. Foto therapie doen we enkel in de eerste week, max. 10 dagen na geboorte. Daarna heeft dat geen effect meer. Nee hoor, baby Charlie is perfect in orde. Waarschijnlijk is zijn lever nog niet helemaal 'af' waardoor die nog steeds niet alle afvalstoffen kan verwerken en waardoor de afvalstoffen in het bloed terechtkomen en zo de gele kleur in de huid veroorzaken.
Vanaf nu moet je gewoon de stoelgang controleren. Zolang die een gele of groene kleur heeft, is alles OK. Als de stoelgang kleurloos, wit of grijs wordt, is er echt een probleem met de lever en moet je meteen naar het ziekenhuis komen. Verder gewoon de baby dagelijks een uurtje of 2 in de zon leggen. Of je kan -zoals typisch in Belgie en Nederland- vitamine 'D' geven of een flesje kunstvoeding (formula) bijgeven en dan zakken de 'geel' waarden vanzelf wel. Het kan nog wel een paar weken duren voor de jaundice helemaal weg is...
Die informatie hadden ze ons wel wat eerder mogen geven! Dat had ons een hoop ongerustheid gescheeld...
Dit is dus wel typisch voor de geneeskunde in Singapore of tenminste voor Thomson Medical Centre. Je moet alles zelf vragen, uit zichzelf gaan de dokters of verpleegkundigen geen informatie geven en moet je er maar vanuit gaan dat wat ze zeggen en doen correct is...
Toch weer anders dan wat we gewend zijn...
Vanmiddag heb ik dan toevallig nog met 3 Indonesische collega's geluncht. Die hadden allemaal hetzelfde gehad met hun babies. Al die Indonesische babies (8 stuks) hadden jaundice gehad. Allemaal hadden ze fototherapie gehad in de eerste dagen na de geboorte. Zodra de babies thuis waren, ondergingen ze dan 'zonne' therapie. Blijkbaar leggen ze dan de baby -met enkel pamper aan- van 9 tot 10 u 's ochtends en van 4u tot 5u in de namiddag aan het open raam in de zon en draaien ze die -zoals een 'sateetje'- om de 5-10 minuten om. Lekker braden in de zon, tot de jaundice na een paar dagen/weken helemaal weg is...
Anyway, weer wat geleerd.
Charlie is gezond. De vitamine 'D' wordt bijgegeven, de 'zonne' therapie (weliswaar binnen achter het glas) wordt verdergezet. De stoelgang wordt gecontroleerd en volgende week gaan we maar weer naar Thomson Medical Centre voor een nieuwe check-up...
Naar Thomson Medical Centre. Weer het ondertussen vertrouwde ritueel. Zo vroeg mogelijk vertrekken om daar een zo gunstig mogelijk nummertje te trekken en zo min mogelijk wachtenden voor ons te hebben. De consultaties van de dokters beginnen immers pas om 9u, maar de wachtzaal en balie gaan open om 8u30. Helaas was er wat verkeer en waren we er pas om 8u45. Al een 20-tal wachtende ouders met kleine kinderen/babies voor ons...
Weer bloed prikken en wachten op de 'jaundice' uitslag.
Zoals verwacht was het 'jaundice' level weer omhoog gegaan. Nu weer '11.7'.
Rond 10u konden we dan bij dokter Ang terecht.
Don't worry, dit is normaal, er is niets aan de hand, dit is gewoon borstvoedings-jaundice. Normaal? Ja maar dokter, die waarden moeten toch naar beneden gaan en niet zo schommelen?
In principe wel, maar bij Aziatische babies die borstvoeding krijgen, is dit een normaal fenomeen. Maar omdat jullie een blanke baby hebben, zijn we extra voorzichtig want daar zien we dat niet zo vaak en is de jaundice meestal weg na 1-2 weken.
Maar dokter, de baby is voor een kwart Aziatisch... Echt?! Bent u dan Aziatisch? Dat had ik echt niet gedacht of gezien. Euh, ja dokter, ik ben half Indonesisch. Mijn moeder en grootouders komen uit Indonesie...Echt??! Oh, dan is er helemaal niets aan de hand...
Geen gevaar voor de hersenen? Geen gevaar voor de lever en ingewanden? Geen foto therapie meer?
Nee, gevaar voor de hersenen is er enkel als er een erg hoog jaundice level is in de eerste dagen na de geboorte. Foto therapie doen we enkel in de eerste week, max. 10 dagen na geboorte. Daarna heeft dat geen effect meer. Nee hoor, baby Charlie is perfect in orde. Waarschijnlijk is zijn lever nog niet helemaal 'af' waardoor die nog steeds niet alle afvalstoffen kan verwerken en waardoor de afvalstoffen in het bloed terechtkomen en zo de gele kleur in de huid veroorzaken.
Vanaf nu moet je gewoon de stoelgang controleren. Zolang die een gele of groene kleur heeft, is alles OK. Als de stoelgang kleurloos, wit of grijs wordt, is er echt een probleem met de lever en moet je meteen naar het ziekenhuis komen. Verder gewoon de baby dagelijks een uurtje of 2 in de zon leggen. Of je kan -zoals typisch in Belgie en Nederland- vitamine 'D' geven of een flesje kunstvoeding (formula) bijgeven en dan zakken de 'geel' waarden vanzelf wel. Het kan nog wel een paar weken duren voor de jaundice helemaal weg is...
Die informatie hadden ze ons wel wat eerder mogen geven! Dat had ons een hoop ongerustheid gescheeld...
Dit is dus wel typisch voor de geneeskunde in Singapore of tenminste voor Thomson Medical Centre. Je moet alles zelf vragen, uit zichzelf gaan de dokters of verpleegkundigen geen informatie geven en moet je er maar vanuit gaan dat wat ze zeggen en doen correct is...
Toch weer anders dan wat we gewend zijn...
Vanmiddag heb ik dan toevallig nog met 3 Indonesische collega's geluncht. Die hadden allemaal hetzelfde gehad met hun babies. Al die Indonesische babies (8 stuks) hadden jaundice gehad. Allemaal hadden ze fototherapie gehad in de eerste dagen na de geboorte. Zodra de babies thuis waren, ondergingen ze dan 'zonne' therapie. Blijkbaar leggen ze dan de baby -met enkel pamper aan- van 9 tot 10 u 's ochtends en van 4u tot 5u in de namiddag aan het open raam in de zon en draaien ze die -zoals een 'sateetje'- om de 5-10 minuten om. Lekker braden in de zon, tot de jaundice na een paar dagen/weken helemaal weg is...
Anyway, weer wat geleerd.
Charlie is gezond. De vitamine 'D' wordt bijgegeven, de 'zonne' therapie (weliswaar binnen achter het glas) wordt verdergezet. De stoelgang wordt gecontroleerd en volgende week gaan we maar weer naar Thomson Medical Centre voor een nieuwe check-up...
maandag 5 november 2012
Charlie update
Vanmorgen zijn we opnieuw naar de dokter geweest voor controle van Charlie.
De 'geel' of 'jaundice' waarden van Charlie zijn nu gezakt naar '8', na de licht therapie bij ons thuis.
Dat is goed. '8' is dezelfde waarde waarmee hij de eerste keer naar huis mocht.
Aanstaande vrijdag gaan we terug naar de dokter om de 'geel' waarden opnieuw te laten controleren en te zien of de 'geel' waarde nu verder zakt zonder licht therapie. Dat zou normaal gezien ook zo moeten zijn. Als dat zo is, is alles goed.
Verder is alles goed met Charlie.
Hij eet en slaapt goed en weegt nu 4.38kg.
donderdag 1 november 2012
Jaundice part 2
Woensdagochtend zijn we naar de pediater geweest voor controle van Charlie.
Zijn gewicht is goed. Hij is nu opnieuw op zijn geboortegewicht, maar zijn 'geel'waarden waren weer gestegen. Van de dokter moet hij opnieuw de licht- of fototherapie volgen tot en met zondag.
We kregen de keuze: ofwel moesten we Charlie opnieuw laten opnemen in het ziekenhuis ofwel konden we een toestel huren dat ze dan bij ons zouden komen leveren en installeren.
We hebben voor de 2de optie gekozen en nu is onze slaapkamer omgetoverd tot een kamer met blacklights...
Charlie moet 24u per dag onder de lampen. Hij mag er enkel onderuit om te eten en om verschoond te worden.
Prettig is dit niet, maar helaas moet het.
Gisterenmiddag -zijn eerste middag thuis onder de lampen- vond hij helemaal niet prettig en dat heeft hij ons ook erg duidelijk gemaakt. Het toestel heeft immers boven- en onderaan een felle blauwe UV-lamp en het oppervlak waar hij op ligt is van doorschijnend plastic en is niet erg comfortabel. Bovendien moet hij een oogkapje op om zijn oogjes te beschermen.
Nadat hij helemaal uitgeput was van het huilen is hij dan toch om 7u in slaap gevallen.
Blijkbaar heeft hij er zich sindsdien bij neergelegd en nu is hij weer rustig.
Maandagochtend moeten we terug naar de pediater...
Zijn gewicht is goed. Hij is nu opnieuw op zijn geboortegewicht, maar zijn 'geel'waarden waren weer gestegen. Van de dokter moet hij opnieuw de licht- of fototherapie volgen tot en met zondag.
We kregen de keuze: ofwel moesten we Charlie opnieuw laten opnemen in het ziekenhuis ofwel konden we een toestel huren dat ze dan bij ons zouden komen leveren en installeren.
We hebben voor de 2de optie gekozen en nu is onze slaapkamer omgetoverd tot een kamer met blacklights...
Charlie moet 24u per dag onder de lampen. Hij mag er enkel onderuit om te eten en om verschoond te worden.
Prettig is dit niet, maar helaas moet het.
Gisterenmiddag -zijn eerste middag thuis onder de lampen- vond hij helemaal niet prettig en dat heeft hij ons ook erg duidelijk gemaakt. Het toestel heeft immers boven- en onderaan een felle blauwe UV-lamp en het oppervlak waar hij op ligt is van doorschijnend plastic en is niet erg comfortabel. Bovendien moet hij een oogkapje op om zijn oogjes te beschermen.
Nadat hij helemaal uitgeput was van het huilen is hij dan toch om 7u in slaap gevallen.
Blijkbaar heeft hij er zich sindsdien bij neergelegd en nu is hij weer rustig.
Maandagochtend moeten we terug naar de pediater...
zondag 28 oktober 2012
Eindelijk zijn Charlie en Ngadia thuis
Eindelijk!
Nadat de bevalling supervlot verlopen was, was het een onverwachte domper dat Charlie en Ngadia langer dan de verwachte 2 nachtjes in het ziekenhuis moesten blijven.
Vanmorgen kregen we dan toch het goede nieuws. De foto therapie en het bijvoeden (onder regie van Ngadia) hadden het gewenste effect gehad. Charlie zijn 'geel'-waarden waren enorm gezakt en hij was ook goed bijgekomen. Hij weegt nu weer ruim boven de 4kg.
Jack was heel blij dat zijn broertje eindelijk naar huis mocht komen.
Nu kunnen we eindelijk echt Charlie leren kennen, genieten en beginnen wennen aan elkaar en de nieuwe situatie. Spannend!
Nadat de bevalling supervlot verlopen was, was het een onverwachte domper dat Charlie en Ngadia langer dan de verwachte 2 nachtjes in het ziekenhuis moesten blijven.
Vanmorgen kregen we dan toch het goede nieuws. De foto therapie en het bijvoeden (onder regie van Ngadia) hadden het gewenste effect gehad. Charlie zijn 'geel'-waarden waren enorm gezakt en hij was ook goed bijgekomen. Hij weegt nu weer ruim boven de 4kg.
Jack was heel blij dat zijn broertje eindelijk naar huis mocht komen.
Nu kunnen we eindelijk echt Charlie leren kennen, genieten en beginnen wennen aan elkaar en de nieuwe situatie. Spannend!
vrijdag 26 oktober 2012
Jaundice
Minder goed nieuws.
In plaats van samen thuis te genieten van Charlie, zijn Charlie en Ngadia nog steeds in het ziekenhuis.
We hadden verwacht dat we gisteren naar huis zouden mogen gaan, maar de pediator vond dat hij te 'geel' was en stond ons niet toe hem mee te nemen.
Charlie heeft 'jaundice' of in het Nederlands geelzucht.
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Geelzucht)
Geelzucht komt bij pasgeborenen vrij vaak voor en wordt meestal snel verholpen door de baby in het zonlicht te leggen of zoals ze nu doen met Charlie in Singapore, met lichttherapie.
Charlie ligt nu dus de hele dag in de kraamkamer van het ziekenhuis (samen met een 30-tal andere babies) onder de 'zonnebank' in de hoop dat met blauw licht de kleurstof in de huid in een goed oplosbare vorm wordt omgezet en hij niet meer geel ziet.
We hopen maar dat hij snel naar huis mag.
In plaats van samen thuis te genieten van Charlie, zijn Charlie en Ngadia nog steeds in het ziekenhuis.
We hadden verwacht dat we gisteren naar huis zouden mogen gaan, maar de pediator vond dat hij te 'geel' was en stond ons niet toe hem mee te nemen.
Charlie heeft 'jaundice' of in het Nederlands geelzucht.
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Geelzucht)
Charlie ligt nu dus de hele dag in de kraamkamer van het ziekenhuis (samen met een 30-tal andere babies) onder de 'zonnebank' in de hoop dat met blauw licht de kleurstof in de huid in een goed oplosbare vorm wordt omgezet en hij niet meer geel ziet.
We hopen maar dat hij snel naar huis mag.
woensdag 24 oktober 2012
Charlie
Hoera!
Jack en Sem hebben een broertje: Charlie!
.jpg)
Geboren op 23 oktober 2012 in Singapore om 7u12 's ochtends SGT (01u12 BeNe tijd).
Hij woog bij de geboorte 4180 gram en is 54cm lang.
Een behoorlijk zware en lange baby dus...
Alles is heel vlot verlopen (details volgen in een volgend verslag...)
Helaas voor degenen die op de poll voor een meisje gestemd hebben, maar de familie Theys is nu helemaal een jongensgezin. Mama is en blijft de enige prinses in het gezelschap.
Mama en Charlie doen het goed en zijn nu nog aan het uitrusten en aan het bekomen in de 'hotel'-kamer in Thomson Medical Centre.
Morgen (donderdag 25 oktober) mogen ze naar huis...
Jack kan niet wachten en is heel trots op zijn nieuwe baby broer. (nu heb ik 2 baby broers...)
Sem gaat gewoon door en zet ook de ziekenhuishotelkamer op stelten...
.jpg)
Jack en Sem hebben een broertje: Charlie!
.jpg)
Hij woog bij de geboorte 4180 gram en is 54cm lang.
Een behoorlijk zware en lange baby dus...
Alles is heel vlot verlopen (details volgen in een volgend verslag...)
Helaas voor degenen die op de poll voor een meisje gestemd hebben, maar de familie Theys is nu helemaal een jongensgezin. Mama is en blijft de enige prinses in het gezelschap.
Mama en Charlie doen het goed en zijn nu nog aan het uitrusten en aan het bekomen in de 'hotel'-kamer in Thomson Medical Centre.
Morgen (donderdag 25 oktober) mogen ze naar huis...
Jack kan niet wachten en is heel trots op zijn nieuwe baby broer. (nu heb ik 2 baby broers...)
Sem gaat gewoon door en zet ook de ziekenhuishotelkamer op stelten...
.jpg)
woensdag 17 oktober 2012
Family matters
Terwijl we weten dat jullie ondertussen lekker al wat voorproeven van al het decembersnoepgoed en genieten van chocoladeletters, doen wij het ondertussen maar met de Chinese letters... Wel zo goed voor de lijn ;-).
Sinds maandag hebben we onze gouden Chevy ingeleverd, voor een baby blauwe 7 seater (voor de kenners, een echte Toyota Picnic).NEE!! Het is GEEN spacewagon!! Ook al zitten we ver weg, daar krijg je me echt niet in. Met de baby op komst moesten we een keuze maken voor een grotere auto, omdat het met twee autostoelen en een maxicosi simpelweg niet past.
Jack en zijn vriendjes balen..zij vinden de gouden Chevy echt de mooiste!
Het is wel weer even wennen: ja ook hier zit het stuur aan de andere kant, maar daarnaast zijn de ruitenwissers en de knipperlichten/verlichting ook omgedraaid! In de golden car was dat niet zo, zat alles gewoon rechts, maar bleef het hetzelfde als in Europa. Toyota pakt het anders aan: die spiegelt letterlijk de hele boel.
Gisteren was het een beetje een dom gezicht, elke keer die ruitenwissers aan als ik richting wilde aangeven (erg leuk als een vierjarige constant op de achterbank dat geluid na doet van een droge ruitenwisser over het raam..en zijn broertje van 1 smakelijk, maar toch keihard mee lacht), maar vandaag ging het al beter: het regende vanmiddag bakken, dus de wissers kwamen goed van pas.
Het regende echt super hard, binnen no time zat het normaal lege kanaal vol water..wat mij betreft is het regenseizoen dan vanaf nu ook officieel begonnen!
 |
| Foto vanuit de auto..het knopje van het raam vinden ging goed ;-P |
Ik ben gisteren met de jongens naar de pediater geweest. Niets ernstig! Sem moest zijn laatste prikken hebben volgens het Belgische vaccinatie programma (die je met 15 mnd krijgt). Broek naar beneden en 2 flinke shots in 2 lekkere mollige beentjes.
Ze hebben hem gelijk gewogen en gemeten: 12,6 kg en 77 cm lang. Een flinke jongen dus, maar volgens de kinderarts zeker niet te zwaar en valt hij nog netjes 'binnen de curve'.
Jack hebben ze ook gewogen en gemeten: 16,4 kg en 101 cm lang. 4 Kilo verschil met z'n broertje die 3 jaar jonger is!
Jack heeft wat last van 'waterwratjes' iets wat heel veel kinderen hier hebben en waar kinderen blijkbaar gevoelig voor zijn. Het is heel besmettelijk en door al dat gezwem is een kind wat het niet heeft snel geïnfecteerd. Het verdwijnt ook weer vanzelf, wel na anderhalf jaar, maar in principe hoef je er niets aan te doen.
Tenzij je ze open krabt...en dat doet Jack. De laatste weken ben ik met iso-betadine en waterproof pleisters aan de gang om alles schoon te houden en de omliggende huid niet te laten infecteren, maar het is dweilen met de kraan open. Is alles mooi genezen en ook al een beetje weg getrokken..hup krabben en het is weer open.
Doordat het Jack irriteert en hij ze open krabt heeft hij er nu flink wat. Te veel om door te pediater zelf te laten bevriezen, die trouwens ook bang is dat het hem te veel pijn gaat doen. Vandaar dat we nu een doorverwijzing hebben naar een dermatoloog. Of de secretaresse alvast een afspraak bij de specialist moet inplannen voor volgende week of dat ik liever zelf een afspraak maakte? Nou..ik maak hem zelf wel..voor volgende week heb ik mijn uitgerekende datum op de planning staan :-).
Weer de vrolijke plastic kaart erdoor mogen halen, een dikke 550 dollar lichter (pff)... en we stonden weer buiten.
Sem heeft vannacht wel wat last gehad van de prikken, dus lag rond 3 lekker gesandwicht tussen ons in. Na een half uur ben ik toch maar op de bank gaan liggen, want mijn buik hing op een gegeven moment buiten boord uit ons 140cm breed bedje..
Dacht dat ik geen ook oog zou dicht doen, maar dat viel mee, lekker geslapen.
De baby is bezig de weg naar beneden te vinden..dat voel ik vooral 's avonds heel duidelijk.
Vorige week is de baby op 3400kg geschat en verwacht de arts dat ik net niet de 4kg ga halen (BETER!), maar we zullen zien het blijft een schatting. Voor deze week staat er een afspraak gepland op zaterdag omdat de gynaecoloog er pas vrijdag weer is en die vrijdag helemaal vol zit.
Morgen zitten we dus in wk 39... volgende week vrijdag due date...
Ben benieuwd welke dag het gaat worden...
Van kookpot....tot doofpot... (Deel 1)
Je kent haar misschien wel : Tippi Wan van de Nederlandse serie Gooische vrouwen. Tippi Wan, de Thaise au pair die eigenlijk een hele extreme 'schurkenrol' op het lijf heeft geschreven in de serie.
In Singapore en trouwens ook in de rest Azie is het heel gangbaar om, wanneer je je dat kunt veroorloven, iemand in huis te hebben die bepaalde taken voor je doet. Wie kent het niet van 'de' verhalen? Of denk eens terug aan het koloniale verleden, waar het zeker in Azie, heel normaal was om een 'baboe', een chauffeur, kokkin of een tuinman te hebben.
Het hele gegeven stamt niet uit het koloniale tijdperk. Het is altijd al zo geweest en is in Azie nog steeds zo.
In Europa ervaren we dit snel als 'modain' en luxe ('Doe maar gewoon!'). Een groot verschil met wat wij in Europa gewend zijn, is dat zo iemand in Azie bij je inwoont. Je verschaft als 'werkgever' dan onderdak, voedsel, medische zorg en keert een loon uit.
In Europa is het anders, dan denk je in deze vorm gelijk al aan bediendes in extreem grote huizen, paleizen. (Of twee flinke yuppen die idd een au pair hebben ;-) )
Parttime herken je het in Europa misschien wel: denk bijvoorbeeld eens aan de hulp die komt helpen schoonmaken of een tuinman die langs komt om te helpen met het onderhoud van de tuin.
Wat je mening er ook over is..in dit stuk probeer ik (met hulp en input van Mark) zoveel mogelijk feiten weer te geven die een zo volledig mogelijk beeld geven van wat we hier over dit onderwerp al hebben gehoord en zelf hebben gezien. Aan het eind is de rest is aan jou ;-).
Om het echt zo feitelijk mogelijk te houden, daar doe ik mijn best voor...soms kom ik er echt niet onderuit om toch dunnetjes mijn eigen mening hierover te geven.. Sorry!
We hebben het opgesplitst in 2 delen, omdat het anders wel heel erg veel is... Vandaag dus deel 1!
Hier in Singapore gaat het niet over au pairs, zoals wij dat heel sjiek in Europa noemen, maar over 'helpers' of 'maids'. Het takenpakket van een helper is ook flink wat uitgebreider dan een au pair.
Het woord helper heeft mijn voorkeur boven het gebruikte maid, alhoewel ik niet kan ontkennen dat sommige helpers echt als een meid worden behandeld.
De meeste helpers in Singapore komen uit de Filipijnen en Indonesie. In verhouding komt dit neer op 50:50. Als het gaat om aantallen: 80.000 Filipijnse en 80.000 Indonesische dames (bij benadering). Neem gemiddeld 1 helper tot 2 helpers per gezin in een stad waar bijna 5 miljoen mensen wonen.
Er is vraag naar helpers, veel vraag, Singapore is een land met enorm veel rijken en miljonairs... en er is aanbod vanuit de arme landen rondom Singapore.
Een business waar flink wat geld in omgaat en waar veel mensen aan verdienen. (Ik zeg...een leuk topic voor Zembla ;-) )
Hoe werkt het nu precies? Hoe komen die meisjes legaal het land binnen? Meisjes inderdaad, want wanneer ze hier voor het eerst komen zijn ze vaak niet ouder dan begin 20. De officiele leeftijd lag voorheen op 18, maar is nu op 23 gezet vanwege de vele 'bedrijfsongevallen' die er gebeuren. Veel van deze meisjes hebben hebben al jong kinderen en zijn 'getrouwd', er zijn er ook die gestudeerd hebben en toch voor dit werk kiezen, omdat het meer opbrengt dan wat ze zouden verdienen in hun thuisland.
Waarom ze hiernaar toe komen? Heel hard: omdat ze zelf het gevoel hebben vaak geen keuze te hebben. Ik hoor je denken... : je hebt toch altijd een keuze? Waar wij vandaan komen wel ja, maar er zijn delen in de wereld waar men puur door de honger en armoede bijna geen keuze heeft. Geen inkomen, geen eten... voor heel veel families is dit helaas dagelijkse harde werkelijkheid.
In het algemeen laten de meisjes vaak hun hele hebben en houden achter in de hoop hier geld te kunnen verdienen om er voor te zorgen dat de achterblijvers het beter hebben dan wanneer ze dit niet zouden doen. 'Diensten leveren aan anderen, ten behoeve van vaak... anderen'.
Wie zijn dan die anderen? Het geld gaat vaak naar de achtergebleven kinderen en echtgenoot (die 9 van de 10 keer niet werkt) of als de vader uit beeld is naar de verzorger(s) van de kinderen. Vaak komt het geld ook bij de hele familie terecht die hierdoor onderhouden worden. Per situatie is het verschillend, maar wat opvalt is dat het geld nooit geheel voor het meisje zelf is.
Even terug naar hoe ze hier komen:
Helpers kunnen officieel het land in wanneer ze gebruik maken van officieel erkende agents (bureaus), die erkend zijn door de Singaporese staat. Er wordt een groot bedrag betaald aan de agent om het 'papierwerk' te regelen. Dit kan op 3 manieren: het bedrag wordt volledig van te voren betaald (heeft niet de voorkeur van de agent), er wordt een gedeelte betaald en de rest achteraf zodra het meisje werk heeft of het complete bedrag wordt achteraf aan de agent terug betaald, wat de voorkeur heeft van de agent...reken hiervoor 7 maandsalarissen.
Toch gebeurt het vaak dat de hele familie in het thuisland bijdraagt, al is het maar voor een stukje, om er voor te zorgen dat ze een kans krijgt om werk te vinden in Singapore.
De agent regelt dat een meisje het land in mag op basis van een toeristenvisum. Voor de duidelijkheid: ze heeft dan nog geen baan, maar de agent beschikt wel over voldoende toekomstige 'employers'. De eerste mogelijke werkgevers van een meisje zijn in 99% van de gevallen Singaporezen van Chinese afkomst. Zij hebben een hele sterke voorkeur voor een meisje wat voor de eerste keer naar Singapore komt.
En dan komt ze aan in Singapore...
Het meisje wordt door de agent opgevangen en verblijft in het veelal karige onderkomen van de agent.
Met andere meisjes deelt ze dan een kamer, waar ze ook voor moet betalen. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat zo'n kamer net zo groot is als onze slaapkamer...alleen slapen ze daar dan met z'n 40en.
De meisjes worden vervolgens getraind en moeten een soort examen afleggen. Wanneer ze hier na 3 pogingen niet voor slagen, moeten ze Singapore verlaten.
Laatst hoorde ik dat een Indonesische hiervoor een hoge prijs betaald heeft: ze was tot 3 keer toe gezakt voor haar examen. Vlak voor haar uitzetting heeft ze zichzelf van het leven beroofd... Haar arme familie bleek heel wat vee verkocht te hebben om 'de kans' naar Singapore mogelijk te maken. Door niet te slagen voor haar examen werd de druk het meisje (waarschijnlijk) te groot. In Azie gezichtsverlies te moeten lijden is een zwaar iets... Wat een keuze!!
Is het examen gehaald dan gaat de helper zo snel mogelijk naar haar eerste werkgever, zoals eerder beschreven een Chinese familie. De familie moet ervoor zorgen dat ze ondertussen ook met hun papieren in orde zijn. Voordat een helper naar een familie kan moet er een aanvraag bij het MOM (Ministery of Manpower, Ministerie van Werkgelegenheid) worden ingediend en moet deze goedgekeurd worden. De familie is verantwoordelijk voor de helper en daarom moet degene die binnen de familie de verantwoordelijkheid voor de helper gaat dragen een cursus doen. Dit kan online.
De cursus gaat over veiligheid (er gebeuren heel veel ongelukken met dodelijke afloop), gezonde voeding (ook niet voor elke familie vanzelfsprekend...), de rechten en plichten van de werkneemster en de werkgever, etc. Bij een succesvol afgeronde 'cursus' ontvangt de werkgever een certificaat. Vervolgens moet de medische en aansprakelijkheidsverzekering in orde worden gebracht en is het wachten op de officiele goedkeuring van het ministerie. Zodra de goedkeuring er is kan het toeristenvisum officieel worden omgezet naar een 'work permit'.
De helper kan de werkvergunning nu officieel ophalen waarbij ze haar paspoort moet laten zien. Het is de bedoeling dat ze de work permit altijd bij haar heeft, mocht ze worden aangehouden dan kan ze aantonen dat ze hier niet illegaal is. Haar paspoort moet ze afgeven aan de agent of aan de werkgever, tevens om te voorkomen dat ze zomaar het land uit gaat.
De verantwoordelijkheden van de werkgever zijn niet min! Het gaat te ver om in detail te treden maar er zijn flink wat regels opgesteld. Maakt de helper schulden en komen de schuldeisers aan de deur: werkgever..jij betaalt, jij bent verantwoordelijk..yes...voor elk bedrag! Ook dient de werkgever goed te zijn voor de helper, bij voldoende bewijs kan een boete bijvoorbeeld een x aantal stokslagen zijn (andersom trouwens ook, wanneer de helper haar werk niet goed doet). Bij overlijden betaalt de werkgever alle kosten en de repatriering naar het land van afkomst. Is de helper zwanger: dan wordt bij wet de arbeidsovereenkomst beeindigd en wordt de helper zonder pardon het land uit gezet.
Even een hele lap tekst, maar hopelijk kun je me nog volgen. Laat het maar even bezinken, want er komt nog veel meer!
Nog een aardig artikel wat in de Britse Guardian heeft gestaan afgelopen maart:
Helpers krijgen een dag vrij per week
In Singapore en trouwens ook in de rest Azie is het heel gangbaar om, wanneer je je dat kunt veroorloven, iemand in huis te hebben die bepaalde taken voor je doet. Wie kent het niet van 'de' verhalen? Of denk eens terug aan het koloniale verleden, waar het zeker in Azie, heel normaal was om een 'baboe', een chauffeur, kokkin of een tuinman te hebben.
Het hele gegeven stamt niet uit het koloniale tijdperk. Het is altijd al zo geweest en is in Azie nog steeds zo.
In Europa ervaren we dit snel als 'modain' en luxe ('Doe maar gewoon!'). Een groot verschil met wat wij in Europa gewend zijn, is dat zo iemand in Azie bij je inwoont. Je verschaft als 'werkgever' dan onderdak, voedsel, medische zorg en keert een loon uit.
In Europa is het anders, dan denk je in deze vorm gelijk al aan bediendes in extreem grote huizen, paleizen. (Of twee flinke yuppen die idd een au pair hebben ;-) )
Parttime herken je het in Europa misschien wel: denk bijvoorbeeld eens aan de hulp die komt helpen schoonmaken of een tuinman die langs komt om te helpen met het onderhoud van de tuin.
Wat je mening er ook over is..in dit stuk probeer ik (met hulp en input van Mark) zoveel mogelijk feiten weer te geven die een zo volledig mogelijk beeld geven van wat we hier over dit onderwerp al hebben gehoord en zelf hebben gezien. Aan het eind is de rest is aan jou ;-).
Om het echt zo feitelijk mogelijk te houden, daar doe ik mijn best voor...soms kom ik er echt niet onderuit om toch dunnetjes mijn eigen mening hierover te geven.. Sorry!
We hebben het opgesplitst in 2 delen, omdat het anders wel heel erg veel is... Vandaag dus deel 1!
Hier in Singapore gaat het niet over au pairs, zoals wij dat heel sjiek in Europa noemen, maar over 'helpers' of 'maids'. Het takenpakket van een helper is ook flink wat uitgebreider dan een au pair.
Het woord helper heeft mijn voorkeur boven het gebruikte maid, alhoewel ik niet kan ontkennen dat sommige helpers echt als een meid worden behandeld.
De meeste helpers in Singapore komen uit de Filipijnen en Indonesie. In verhouding komt dit neer op 50:50. Als het gaat om aantallen: 80.000 Filipijnse en 80.000 Indonesische dames (bij benadering). Neem gemiddeld 1 helper tot 2 helpers per gezin in een stad waar bijna 5 miljoen mensen wonen.
Er is vraag naar helpers, veel vraag, Singapore is een land met enorm veel rijken en miljonairs... en er is aanbod vanuit de arme landen rondom Singapore.
Een business waar flink wat geld in omgaat en waar veel mensen aan verdienen. (Ik zeg...een leuk topic voor Zembla ;-) )
Hoe werkt het nu precies? Hoe komen die meisjes legaal het land binnen? Meisjes inderdaad, want wanneer ze hier voor het eerst komen zijn ze vaak niet ouder dan begin 20. De officiele leeftijd lag voorheen op 18, maar is nu op 23 gezet vanwege de vele 'bedrijfsongevallen' die er gebeuren. Veel van deze meisjes hebben hebben al jong kinderen en zijn 'getrouwd', er zijn er ook die gestudeerd hebben en toch voor dit werk kiezen, omdat het meer opbrengt dan wat ze zouden verdienen in hun thuisland.
Waarom ze hiernaar toe komen? Heel hard: omdat ze zelf het gevoel hebben vaak geen keuze te hebben. Ik hoor je denken... : je hebt toch altijd een keuze? Waar wij vandaan komen wel ja, maar er zijn delen in de wereld waar men puur door de honger en armoede bijna geen keuze heeft. Geen inkomen, geen eten... voor heel veel families is dit helaas dagelijkse harde werkelijkheid.
In het algemeen laten de meisjes vaak hun hele hebben en houden achter in de hoop hier geld te kunnen verdienen om er voor te zorgen dat de achterblijvers het beter hebben dan wanneer ze dit niet zouden doen. 'Diensten leveren aan anderen, ten behoeve van vaak... anderen'.
Wie zijn dan die anderen? Het geld gaat vaak naar de achtergebleven kinderen en echtgenoot (die 9 van de 10 keer niet werkt) of als de vader uit beeld is naar de verzorger(s) van de kinderen. Vaak komt het geld ook bij de hele familie terecht die hierdoor onderhouden worden. Per situatie is het verschillend, maar wat opvalt is dat het geld nooit geheel voor het meisje zelf is.
Even terug naar hoe ze hier komen:
Helpers kunnen officieel het land in wanneer ze gebruik maken van officieel erkende agents (bureaus), die erkend zijn door de Singaporese staat. Er wordt een groot bedrag betaald aan de agent om het 'papierwerk' te regelen. Dit kan op 3 manieren: het bedrag wordt volledig van te voren betaald (heeft niet de voorkeur van de agent), er wordt een gedeelte betaald en de rest achteraf zodra het meisje werk heeft of het complete bedrag wordt achteraf aan de agent terug betaald, wat de voorkeur heeft van de agent...reken hiervoor 7 maandsalarissen.
Toch gebeurt het vaak dat de hele familie in het thuisland bijdraagt, al is het maar voor een stukje, om er voor te zorgen dat ze een kans krijgt om werk te vinden in Singapore.
De agent regelt dat een meisje het land in mag op basis van een toeristenvisum. Voor de duidelijkheid: ze heeft dan nog geen baan, maar de agent beschikt wel over voldoende toekomstige 'employers'. De eerste mogelijke werkgevers van een meisje zijn in 99% van de gevallen Singaporezen van Chinese afkomst. Zij hebben een hele sterke voorkeur voor een meisje wat voor de eerste keer naar Singapore komt.
En dan komt ze aan in Singapore...
Het meisje wordt door de agent opgevangen en verblijft in het veelal karige onderkomen van de agent.
Met andere meisjes deelt ze dan een kamer, waar ze ook voor moet betalen. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat zo'n kamer net zo groot is als onze slaapkamer...alleen slapen ze daar dan met z'n 40en.
De meisjes worden vervolgens getraind en moeten een soort examen afleggen. Wanneer ze hier na 3 pogingen niet voor slagen, moeten ze Singapore verlaten.
Laatst hoorde ik dat een Indonesische hiervoor een hoge prijs betaald heeft: ze was tot 3 keer toe gezakt voor haar examen. Vlak voor haar uitzetting heeft ze zichzelf van het leven beroofd... Haar arme familie bleek heel wat vee verkocht te hebben om 'de kans' naar Singapore mogelijk te maken. Door niet te slagen voor haar examen werd de druk het meisje (waarschijnlijk) te groot. In Azie gezichtsverlies te moeten lijden is een zwaar iets... Wat een keuze!!
Is het examen gehaald dan gaat de helper zo snel mogelijk naar haar eerste werkgever, zoals eerder beschreven een Chinese familie. De familie moet ervoor zorgen dat ze ondertussen ook met hun papieren in orde zijn. Voordat een helper naar een familie kan moet er een aanvraag bij het MOM (Ministery of Manpower, Ministerie van Werkgelegenheid) worden ingediend en moet deze goedgekeurd worden. De familie is verantwoordelijk voor de helper en daarom moet degene die binnen de familie de verantwoordelijkheid voor de helper gaat dragen een cursus doen. Dit kan online.
De cursus gaat over veiligheid (er gebeuren heel veel ongelukken met dodelijke afloop), gezonde voeding (ook niet voor elke familie vanzelfsprekend...), de rechten en plichten van de werkneemster en de werkgever, etc. Bij een succesvol afgeronde 'cursus' ontvangt de werkgever een certificaat. Vervolgens moet de medische en aansprakelijkheidsverzekering in orde worden gebracht en is het wachten op de officiele goedkeuring van het ministerie. Zodra de goedkeuring er is kan het toeristenvisum officieel worden omgezet naar een 'work permit'.
De helper kan de werkvergunning nu officieel ophalen waarbij ze haar paspoort moet laten zien. Het is de bedoeling dat ze de work permit altijd bij haar heeft, mocht ze worden aangehouden dan kan ze aantonen dat ze hier niet illegaal is. Haar paspoort moet ze afgeven aan de agent of aan de werkgever, tevens om te voorkomen dat ze zomaar het land uit gaat.
De verantwoordelijkheden van de werkgever zijn niet min! Het gaat te ver om in detail te treden maar er zijn flink wat regels opgesteld. Maakt de helper schulden en komen de schuldeisers aan de deur: werkgever..jij betaalt, jij bent verantwoordelijk..yes...voor elk bedrag! Ook dient de werkgever goed te zijn voor de helper, bij voldoende bewijs kan een boete bijvoorbeeld een x aantal stokslagen zijn (andersom trouwens ook, wanneer de helper haar werk niet goed doet). Bij overlijden betaalt de werkgever alle kosten en de repatriering naar het land van afkomst. Is de helper zwanger: dan wordt bij wet de arbeidsovereenkomst beeindigd en wordt de helper zonder pardon het land uit gezet.
Even een hele lap tekst, maar hopelijk kun je me nog volgen. Laat het maar even bezinken, want er komt nog veel meer!
Nog een aardig artikel wat in de Britse Guardian heeft gestaan afgelopen maart:
Helpers krijgen een dag vrij per week
dinsdag 16 oktober 2012
Majulah Singapura!
In de wachtmodus zitten geeft wat extra ruimte... Niet in mijn buik, echt daar is geen millimeter plaats meer, maar wel iets meer in 'je agenda' (tijdens de weekenden houden we het nu echt iets rustiger en plannen we spontaan, maar niet te veel meer) en daarmee ook in 'het hoofd'.
Na een groep1B-borrel afgelopen woensdag, (oh ja, vergeten te vertellen, maar naast Event Coordinator ben ik dus ook groepsmoeder van de groep van Jack samen met nog een andere moeder) is de 'mid-term' vakantie voor Jack ingeluid. Hij heeft nu lekker een week vrij, Sem geniet van een extra speelmaatje in huis en ik probeer ze allebei nog zoveel mogelijk in de watten te leggen voordat straks de baby er is. Beetje verwennen mag best ;-).
Kortom, we hebben tussendoor even tijd voor andere dingen!
Het is nu ruim een week geleden dat Mark een jaar geleden vertrok op verkenning naar Singapore. Zouden we wel gaan, niet gaan, hoe met de kinderen, mijn baan...zekerheid opgeven voor het onbekende.. We zaten in 1 keer in die achtbaan, maar vol enthousiasme en klaar om het avontuur aan te gaan.
Bijna alle blogs zijn dan ook, heel egoistisch eigenlijk, geschreven over ons. Hoe doen de jongens het? Wat hebben we allemaal gedaan? Welke dingen komen we hier tegen? Etc.
Van de zomer schreef ik al dat het tijd is dat we een stapje dieper Singapore in gaan.
Want wat is nu eigenlijk het echte Singapore?
Zondag hadden we het er nog over in de auto: 'Wat is nu eigenlijk het echte Singapore?' Over het antwoord waren we het eens: het echte Singapore gaan we niet leren kennen, niet omdat wij ons er niet in willen verdiepen, maar omdat het zich niet wil laten kennen.
Pfff...heavy conclusie misschien, maar redelijk dicht tegen de waarheid denken wij.
Een aantal uitspraken die hier over de stad door iedereen gekend zijn (hopelijk wordt onze blog niet gecheckt...serieus dat gebeurt hier dus, maar kan onderstaande tekst door de 'eerlijke' beugel en mag ik gebruik maken van mijn recht op vrije meningsuiting... 'Kan dat daar dan niet?'...Nee! Niet altijd...)
Singapore:
- a 'fine' (zoals een boete) city
- Walt Disney but....with a death penalty
- a nice comfortable soap bubble
-....
Deze uitspraken worden dus vooral gedaan door alle niet-Singaporezen die hier wonen en vooral ook door de Singaporezen die in het buitenland hebben gewoond. Mensen die net als wij, na verschillende ervaringen, toch wel een uitspraak durven doen over hoe het hier nu is, al gaan we onze vinger er nooit echt achter krijgen (de Singaporezen die in het buitenland gewoond hebben natuurlijk wel!).
Waarom niet? Simpel: wij zijn geen Singaporezen.
Dus 'voor ons' is Singapore: een veilige stad, een comfortabele stad, een stad met volop mogelijkheden tot buitensport, een groene stad, goede medische voorzieningen, de beste scholen, etc, etc, etc.
Niet waar? Ja wel waar! Maar het gaat niet om wel of niet waar...het is eerder...'ook waar'.
We genieten hier van alles wat de stad ons (lijkt voor te schotelen) voorschotelt. Hoe de stad wil dat wij haar ervaren. En ja...dan is het inderdaad het bekende 'neusje van de zalm'.
Zolang ik nog niet bevallen ben, ga ik daar meer over schrijven...over 'om het hoekje kijken' naar het Singapore dat meer is dan wat het in eerste instantie lijkt. Ook na de bevalling zullen we hier meer over vertellen, maar zolang het nog niet zover is heb ik hier 'extra tijd' voor.
Waar over we gaan schrijven? Van alles en nog wat: de buurten, sociale klassen, rekening rijden, scholing, nationale trots, veiligheid, eten en drinken, specifieke feestdagen en 'rituelen', materialisme en kapitalisme, politiek stelsel en democratie, bureaucratie... genoeg dus om over te schrijven.
Tipje van de sluier...
De eerste titel voor 'deze reeks' is: 'Van de kookpot...tot in de doofpot ..'
(Over helpers/maids in Singapore)
Na een groep1B-borrel afgelopen woensdag, (oh ja, vergeten te vertellen, maar naast Event Coordinator ben ik dus ook groepsmoeder van de groep van Jack samen met nog een andere moeder) is de 'mid-term' vakantie voor Jack ingeluid. Hij heeft nu lekker een week vrij, Sem geniet van een extra speelmaatje in huis en ik probeer ze allebei nog zoveel mogelijk in de watten te leggen voordat straks de baby er is. Beetje verwennen mag best ;-).
Kortom, we hebben tussendoor even tijd voor andere dingen!
 |
| Jack, Sem en Zwitserse Alysia vrijdag op de condo |
Het is nu ruim een week geleden dat Mark een jaar geleden vertrok op verkenning naar Singapore. Zouden we wel gaan, niet gaan, hoe met de kinderen, mijn baan...zekerheid opgeven voor het onbekende.. We zaten in 1 keer in die achtbaan, maar vol enthousiasme en klaar om het avontuur aan te gaan.
 |
| 4 oktober vorig jaar, Sem zijn eerste dag op het KDV (dat hadden we nl al geregeld) Mark is de dag erna vertrokken voor 3 weken 'Singapore verkennen'. Een maand later zaten we alle 4 op het vliegtuig...Wat een kleine drol nog he? |
Van de zomer schreef ik al dat het tijd is dat we een stapje dieper Singapore in gaan.
Want wat is nu eigenlijk het echte Singapore?
Zondag hadden we het er nog over in de auto: 'Wat is nu eigenlijk het echte Singapore?' Over het antwoord waren we het eens: het echte Singapore gaan we niet leren kennen, niet omdat wij ons er niet in willen verdiepen, maar omdat het zich niet wil laten kennen.
Pfff...heavy conclusie misschien, maar redelijk dicht tegen de waarheid denken wij.
Een aantal uitspraken die hier over de stad door iedereen gekend zijn (hopelijk wordt onze blog niet gecheckt...serieus dat gebeurt hier dus, maar kan onderstaande tekst door de 'eerlijke' beugel en mag ik gebruik maken van mijn recht op vrije meningsuiting... 'Kan dat daar dan niet?'...Nee! Niet altijd...)
Singapore:
- a 'fine' (zoals een boete) city
- Walt Disney but....with a death penalty
- a nice comfortable soap bubble
-....
Deze uitspraken worden dus vooral gedaan door alle niet-Singaporezen die hier wonen en vooral ook door de Singaporezen die in het buitenland hebben gewoond. Mensen die net als wij, na verschillende ervaringen, toch wel een uitspraak durven doen over hoe het hier nu is, al gaan we onze vinger er nooit echt achter krijgen (de Singaporezen die in het buitenland gewoond hebben natuurlijk wel!).
Waarom niet? Simpel: wij zijn geen Singaporezen.
Dus 'voor ons' is Singapore: een veilige stad, een comfortabele stad, een stad met volop mogelijkheden tot buitensport, een groene stad, goede medische voorzieningen, de beste scholen, etc, etc, etc.
Niet waar? Ja wel waar! Maar het gaat niet om wel of niet waar...het is eerder...'ook waar'.
We genieten hier van alles wat de stad ons (lijkt voor te schotelen) voorschotelt. Hoe de stad wil dat wij haar ervaren. En ja...dan is het inderdaad het bekende 'neusje van de zalm'.
Zolang ik nog niet bevallen ben, ga ik daar meer over schrijven...over 'om het hoekje kijken' naar het Singapore dat meer is dan wat het in eerste instantie lijkt. Ook na de bevalling zullen we hier meer over vertellen, maar zolang het nog niet zover is heb ik hier 'extra tijd' voor.
Waar over we gaan schrijven? Van alles en nog wat: de buurten, sociale klassen, rekening rijden, scholing, nationale trots, veiligheid, eten en drinken, specifieke feestdagen en 'rituelen', materialisme en kapitalisme, politiek stelsel en democratie, bureaucratie... genoeg dus om over te schrijven.
Tipje van de sluier...
De eerste titel voor 'deze reeks' is: 'Van de kookpot...tot in de doofpot ..'
(Over helpers/maids in Singapore)
woensdag 10 oktober 2012
Jongen of meisje?
He he! Eindelijk is het gelukt! Ik heb een 'mini enquete' kunnen toevoegen aan de blog!
Pff...al vanaf begin september mee bezig, maar elke keer kwam er een foutmelding.
Maar het is nog niet te laat!
De baby is er nog niet dus we zijn op tijd...en heel nieuwsgierig naar wat jullie denken wat het wordt.
Grofweg weten we de verhoudingen wel een beetje, maar we zeggen niets!
Snel invullen dus!
Lfs!
En oh ja: ik heb nog een linkje gevonden met foto's van de kamers...kun je even spieken (enkel de 4 en 2 bedden kamer zijn redelijk 'normaal'):
Klik hier voor de kamerfoto's
Pff...al vanaf begin september mee bezig, maar elke keer kwam er een foutmelding.
Maar het is nog niet te laat!
De baby is er nog niet dus we zijn op tijd...en heel nieuwsgierig naar wat jullie denken wat het wordt.
Grofweg weten we de verhoudingen wel een beetje, maar we zeggen niets!
Snel invullen dus!
Lfs!
En oh ja: ik heb nog een linkje gevonden met foto's van de kamers...kun je even spieken (enkel de 4 en 2 bedden kamer zijn redelijk 'normaal'):
Klik hier voor de kamerfoto's
dinsdag 9 oktober 2012
2600 gr, 3000 gr, .... en nog 2 weken :-)!
Geen foto van de week eventjes... Ik voel me op het moment soms letterlijk een olifant die net op een paard heeft gereden en die op de buik een baal rijst draagt..maar alles met een glimlach.
Het zit allemaal in het hoofd...dus warm?: nee, iedereen heeft het hier warm. Zwaar?: nee, niet zwaarder dan anders.. Slaapgebrek?: joh ben je mal! Ik hou het mezelf voor en dus is het ook zo :-). Klagen heeft geen zin, want andere keuzes zijn er op het moment niet, heel simpel.
En eerlijk is eerlijk, tot nu toe gaat het ook goed. Geen opgezwollen handen of voeten, die ik bijvoorbeeld eigenlijk al wel veel eerder had verwacht omdat het hier zo vochtig is, en het meest belangrijk: de baby doet het super! Komt goed aan, net als ik, en heeft nog steeds een opvallend krachtige hartslag en krijgt veel kusjes van Jack. Wat wil je nog meer?
Twee weken geleden woog de de baby 2600 gram, afgelopen donderdag al 3000. Het gaat hard en dat zie je ook...buik is enorm gegroeid. Vanaf nu moeten we wekelijks komen. Het begint spannend te worden, vanaf donderdag 38 weken (de week waarin Sem kwam). De 'due date' is 26 oktober en als we die net als bij Jack (die was 1 dag eerder) moeten gaan halen, dan hebben we nog heel even.
Super lief zijn dan ook de mailtjes die ik ontvang over hoe dat het gaat. Er wordt meegeleefd vanuit Europa en dat is voor ons super fijn om te voelen en weten. En de mails gaan beantwoord worden: I promise!!
Ik betrap mezelf erop dat ik denk nog meer dan genoeg tijd te hebben en dat 'het allemaal wel los loopt en goed komt' (wat natuurlijk ook zo is!). Maar vorige week mezelf dus toch maar iets serieuzer genomen en begonnen met 'de voorbereidingen'.
Die begonnen met een 'tour' door het ziekenhuis. Op een gewone werkdag, dus hadden we afgesproken dat ik alleen zou gaan. Blijkbaar was die keuze alleen al erg 'non Asian', het gezelschap bestond verder uit Aziatische koppels die een goede weerspiegeling gaven van de bevolking hier: 'Chinese' Singaporezen, 'Malay' Singaporezen, 'Indian' Singaporezen...en ik de 'EurAsian', de grote volle mevrouw die net zo lang bleek als de meeste mannen in het gezelschap.
Sommige koppels waren erg op tijd voor hun tour, 12 of 16 weken zwanger, verder was er nog een stel dat binnen 2 weken hun kindje verwacht en de meeste zaten rond de 20 weken.
Voordat de tour begon: het ontvangen van een goodie bag! Yes I like goodie bags, echter was deze gevuld met de prijslijst van alle kamers en veel reclame over 'de beste opvang voor uw kind' en 'confinement nannies' (kom ik later op terug). In mijn hoofd hoorde ik de 'kassabellen' al weer rinkelen ('Good day Family Theys, please show us your credit card... Have a nice day!').
De tour werd begeleid door een medewerkster van het ziekenhuis, die een professionele 'tourmap' bij zich had. Deed me een beetje denken aan een touroperator die je tijdens vakanties ziet.
Ze begon met zich te verontschuldigen dat ze de verschillende verblijfkamers/suites niet kon laten zien.. Een diepe zucht hoorde ik door de groep gaan. Blijkbaar waren de meesten daarvoor gekomen... Niet oordelen Nag, dacht ik in mezelf..iedereen komt hier voor de informatie die ze zelf graag willen hebben.
De lieve begeleidster begon met het vertellen welke ingangen er zijn die je naar de verloskamers brengen, maar voordat je daarnaar toe mag is er de verplichte stop bij de administratie van ongeveer een half uur. Het is dus niet enkel inschrijven, nee het is direct complete administratie.
Een opsomming van mee te brengen documenten volgde en vervolgens een rijtje met tijden wanneer de baby kan worden ingeschreven en de rekening vereffend kan worden...uiteraard met een uitgebreid scala aan betaalmogelijkheden.
Of er vragen zijn? "Uhm ja...wat als je op bv 7 a 8 cm binnen komt, moet je hier dan ook eerst stoppen om het papierwerk te doen, of is aanmelden en registreren voldoende?" Grote ogen keken mijn kant op..blijkbaar een rare vraag, want je komt al binnen bij het eerste krampje.. maar goed om mijn vraag te beantwoorden: "Nee, je mag dan gelijk door en dan doen we dat achteraf." Heel fijn! dacht ik.
De tour vervolgde zich naar de 'verloskamers'. Nou dames, prima in orde. Deed me denken aan Leuven. Modern en erg schoon en compleet met flatscreen, een leren relax fauteuil voor de vader met verschillende standen om te relaxen (relaxen waarvan denk ik dan!), magnetron, wifi, etc, etc.
Wel geen aparte verlostafel, dus ik vermoed dat het moderne bed wat er stond van alle opties voorzien is.
In de gang was nog wel een aparte kamer met 4 bedjes, afgescheiden door gordijnen. Hier kom je blijkbaar terecht tot ongeveer 5cm en voordat je naar de echte verloskamer wordt gebracht. Het hangt er maar vanaf wat er beschikbaar is en hoe druk het is. En dit jaar, het jaar van de draak, is het extreem druk.
Ik hoop echt dat we zo snel mogelijk door mogen gaan naar de verloskamer...weet echt niet hoe ik het trek als ik het gesteun, gekreun en gegil van 'Singaporeans in labor' hoor, maar de meesten zullen in afwachting zijn van hun geplande keizersnee wat hier eigenlijk de standaard is, dus hopelijk is het vrij rustig.
Of er vragen zijn? "Uhm ja,...mocht het nodig zijn...tot wanneer kan er een ruggeprik worden gezet, dus tot hoeveel cm max?" Weer grote ogen een een stilte..."Ik ga je het nummer van de dienstdoende anesthesist geven...die vraag krijg ik nooit, als ze binnen komen en voor natuurlijk gaan, dan willen ze er allemaal gelijk een...". Wat me er aan doet herinneren dat ik nog steeds moet bellen! Helemaal vergeten..
Op dat moment begon ik me letterlijk 'anders' te voelen... wat een wereld van verschil begon ik te merken. Maar vooral: hoe kan zoiets universeel als bevallen zo anders in allerlei culturen ervaren worden...
Toen we de lift naar boven namen werd het gezelschap merkbaar enthousiaster.. We kwamen uit op een verdieping waar je 'echte' kamer is, nadat je bent bevallen. Niets geen ziekenhuisgevoel meer: het Hilton of St Regis hotel gevoel komt er dichter bij. Aroma's door de gangen, watervalletje in het gezellige zithoekje wat uitkijkt op de 'nursery'..
In de nursery liggen alle baby's van de betreffende afdeling. De complete verzorging wordt door de verpleegsters gedaan, ouders mogen de nursery niet in, maar wel voor het raam kijken..
De kleintjes gaan alleen van de nursery af als ze gevoed moeten worden, daarna gaan ze weer terug.
Wow..dus niets je kleintje bij je op de kamer (al was het enkel maar overdag). "En hoe zit het dan met huidcontact net na de bevalling?", " Dat is maar een paar minuutjes mevrouw, de baby wordt gewogen, nagekeken, gewassen, prikken worden gezet, aangekleed en naar de nursery gebracht".
Ik heb niets meer hardop durven zeggen of vragen vanaf dat moment...maar weet wel dat ik het zo niet wil en dat ook duidelijk ga zeggen tegen de dienstdoende verpleegsters die ons zullen helpen op dat moment.
De tourmap werd opengedaan en de foto's van de verschillende kamers/suites werden getoond... Niet normaal: niets geen wit beddengoed, overal satijnen/zijden lakens...zonder overdrijven: die zijn hotelkamers!! Inclusief dinner for 2 with candle light!! Serieus! (Als je een 1-persoonskamer hebt tenminste, maar het aantal 'sterren' doet er dan niet toe).
Het einde van de tour eindigde in de restaurant waar we een 'confinement soup' kregen.
Een vissoep met een specieke ingrediënten, een soort grapefruitachtig iets.
Proberen! Was goed te doen.
Na de bevalling schijnt er bijna alleen maar 'confinement food' op het menu te staan.
Confinement komt oorspronkelijk uit het Chinees. Het is een leer die erop gericht is het lichaam na de bevalling zo snel mogelijk weer terug in balans te brengen door 'confinement food' te eten, kruiden baden te nemen en 'wind' en 'koude' elementen te vermijden. Door wind bijvoorbeeld buiten te sluiten kan er ook geen wind het lichaam in wat rugklachten, reuma en incontinentie zou kunnen veroorzaken. Er zijn speciale dames voor die je hiervoor thuis kunt aannemen. Je lichaam wordt dan ook op een bepaalde manier door hen schoon gehouden...douchen en haren wassen mag bijvoorbeeld niet, het lichaam krijgt een 'packing' en er horen massages bij. Als ik het goed begrepen heb duurt deze periode zo'n 40 dagen.
Voor mij geen confinement nanny, maar een vriendin (moeder van een vriendje van Jack) die in Nederland ook kraamhulp was en hier bij veel Nederlandse gezinnen komt kramen.
Toen de tour afgelopen was en ik naar buiten liep werd ik toch nog even door een Singaporese aangesproken. Wat beter zou zijn voor het lichaam: een keizersnee of natuurlijk bevallen? Ik kon haar durf en openhartigheid ergens wel waarderen, zeker omdat ik de indruk had dat niemand haar vraag mocht horen. Het antwoord hoef ik jullie niet te spellen: als er geen medische reden is voor een keizersnee, natuurlijk bevallen..
Ondertussen staan de pakken beschuit klaar, zijn de muisjes gehaald en zijn de suikerbonen af. De traktatie voor de kinderen moeten nog maar omdat het over zulke andere hoeveelheden gaat dan thuis is het zo gebeurd. Het dekentje is af, de koffer staat (op Mark zijn verzoek) klaar en is er opvang voor de kinderen geregeld als het gaat beginnen. Vanmiddag verwacht ik de laatste versie voor het kaartje en als we die kunnen goed keuren is ook dat gedaan.
We zijn er echt helemaal klaar voor en kijken er met nieuwsgierigheid naar uit!! Laat maar komen :-)!!
Heerlijk al die regeldingen! Vandaar ook dat ik super blij ben dat ik nu een vrijwillig baantje heb :-).
Sinds vorige week zit ik officieel in de evenementen commissie van de Hollandse school als Event Coordinator :-) samen met nog 2 ouders en 2 leerkrachten. De bedoeling is dat alle evenementen die op school plaats vinden centraal georganiseerd gaan worden. Planning, aansturing, al het regelwerk...Super leuke job!
De eerste meeting is inmiddels geweest, een eerste planning heb ik gisteren opgeleverd..het is druk en zeker met 2 grote events in zicht (Sint en Kerst) wordt het bikkelen, maar ik krijg er energie van en vind het zo leuk om te doen. Het team is ook leuk, heb er echt zin in!
Het zit allemaal in het hoofd...dus warm?: nee, iedereen heeft het hier warm. Zwaar?: nee, niet zwaarder dan anders.. Slaapgebrek?: joh ben je mal! Ik hou het mezelf voor en dus is het ook zo :-). Klagen heeft geen zin, want andere keuzes zijn er op het moment niet, heel simpel.
En eerlijk is eerlijk, tot nu toe gaat het ook goed. Geen opgezwollen handen of voeten, die ik bijvoorbeeld eigenlijk al wel veel eerder had verwacht omdat het hier zo vochtig is, en het meest belangrijk: de baby doet het super! Komt goed aan, net als ik, en heeft nog steeds een opvallend krachtige hartslag en krijgt veel kusjes van Jack. Wat wil je nog meer?
Twee weken geleden woog de de baby 2600 gram, afgelopen donderdag al 3000. Het gaat hard en dat zie je ook...buik is enorm gegroeid. Vanaf nu moeten we wekelijks komen. Het begint spannend te worden, vanaf donderdag 38 weken (de week waarin Sem kwam). De 'due date' is 26 oktober en als we die net als bij Jack (die was 1 dag eerder) moeten gaan halen, dan hebben we nog heel even.
Super lief zijn dan ook de mailtjes die ik ontvang over hoe dat het gaat. Er wordt meegeleefd vanuit Europa en dat is voor ons super fijn om te voelen en weten. En de mails gaan beantwoord worden: I promise!!
 |
| 2 weken geleden |
Die begonnen met een 'tour' door het ziekenhuis. Op een gewone werkdag, dus hadden we afgesproken dat ik alleen zou gaan. Blijkbaar was die keuze alleen al erg 'non Asian', het gezelschap bestond verder uit Aziatische koppels die een goede weerspiegeling gaven van de bevolking hier: 'Chinese' Singaporezen, 'Malay' Singaporezen, 'Indian' Singaporezen...en ik de 'EurAsian', de grote volle mevrouw die net zo lang bleek als de meeste mannen in het gezelschap.
Sommige koppels waren erg op tijd voor hun tour, 12 of 16 weken zwanger, verder was er nog een stel dat binnen 2 weken hun kindje verwacht en de meeste zaten rond de 20 weken.
Voordat de tour begon: het ontvangen van een goodie bag! Yes I like goodie bags, echter was deze gevuld met de prijslijst van alle kamers en veel reclame over 'de beste opvang voor uw kind' en 'confinement nannies' (kom ik later op terug). In mijn hoofd hoorde ik de 'kassabellen' al weer rinkelen ('Good day Family Theys, please show us your credit card... Have a nice day!').
De tour werd begeleid door een medewerkster van het ziekenhuis, die een professionele 'tourmap' bij zich had. Deed me een beetje denken aan een touroperator die je tijdens vakanties ziet.
Ze begon met zich te verontschuldigen dat ze de verschillende verblijfkamers/suites niet kon laten zien.. Een diepe zucht hoorde ik door de groep gaan. Blijkbaar waren de meesten daarvoor gekomen... Niet oordelen Nag, dacht ik in mezelf..iedereen komt hier voor de informatie die ze zelf graag willen hebben.
De lieve begeleidster begon met het vertellen welke ingangen er zijn die je naar de verloskamers brengen, maar voordat je daarnaar toe mag is er de verplichte stop bij de administratie van ongeveer een half uur. Het is dus niet enkel inschrijven, nee het is direct complete administratie.
Een opsomming van mee te brengen documenten volgde en vervolgens een rijtje met tijden wanneer de baby kan worden ingeschreven en de rekening vereffend kan worden...uiteraard met een uitgebreid scala aan betaalmogelijkheden.
Of er vragen zijn? "Uhm ja...wat als je op bv 7 a 8 cm binnen komt, moet je hier dan ook eerst stoppen om het papierwerk te doen, of is aanmelden en registreren voldoende?" Grote ogen keken mijn kant op..blijkbaar een rare vraag, want je komt al binnen bij het eerste krampje.. maar goed om mijn vraag te beantwoorden: "Nee, je mag dan gelijk door en dan doen we dat achteraf." Heel fijn! dacht ik.
De tour vervolgde zich naar de 'verloskamers'. Nou dames, prima in orde. Deed me denken aan Leuven. Modern en erg schoon en compleet met flatscreen, een leren relax fauteuil voor de vader met verschillende standen om te relaxen (relaxen waarvan denk ik dan!), magnetron, wifi, etc, etc.
Wel geen aparte verlostafel, dus ik vermoed dat het moderne bed wat er stond van alle opties voorzien is.
In de gang was nog wel een aparte kamer met 4 bedjes, afgescheiden door gordijnen. Hier kom je blijkbaar terecht tot ongeveer 5cm en voordat je naar de echte verloskamer wordt gebracht. Het hangt er maar vanaf wat er beschikbaar is en hoe druk het is. En dit jaar, het jaar van de draak, is het extreem druk.
Ik hoop echt dat we zo snel mogelijk door mogen gaan naar de verloskamer...weet echt niet hoe ik het trek als ik het gesteun, gekreun en gegil van 'Singaporeans in labor' hoor, maar de meesten zullen in afwachting zijn van hun geplande keizersnee wat hier eigenlijk de standaard is, dus hopelijk is het vrij rustig.
Of er vragen zijn? "Uhm ja,...mocht het nodig zijn...tot wanneer kan er een ruggeprik worden gezet, dus tot hoeveel cm max?" Weer grote ogen een een stilte..."Ik ga je het nummer van de dienstdoende anesthesist geven...die vraag krijg ik nooit, als ze binnen komen en voor natuurlijk gaan, dan willen ze er allemaal gelijk een...". Wat me er aan doet herinneren dat ik nog steeds moet bellen! Helemaal vergeten..
Op dat moment begon ik me letterlijk 'anders' te voelen... wat een wereld van verschil begon ik te merken. Maar vooral: hoe kan zoiets universeel als bevallen zo anders in allerlei culturen ervaren worden...
Toen we de lift naar boven namen werd het gezelschap merkbaar enthousiaster.. We kwamen uit op een verdieping waar je 'echte' kamer is, nadat je bent bevallen. Niets geen ziekenhuisgevoel meer: het Hilton of St Regis hotel gevoel komt er dichter bij. Aroma's door de gangen, watervalletje in het gezellige zithoekje wat uitkijkt op de 'nursery'..
In de nursery liggen alle baby's van de betreffende afdeling. De complete verzorging wordt door de verpleegsters gedaan, ouders mogen de nursery niet in, maar wel voor het raam kijken..
De kleintjes gaan alleen van de nursery af als ze gevoed moeten worden, daarna gaan ze weer terug.
Wow..dus niets je kleintje bij je op de kamer (al was het enkel maar overdag). "En hoe zit het dan met huidcontact net na de bevalling?", " Dat is maar een paar minuutjes mevrouw, de baby wordt gewogen, nagekeken, gewassen, prikken worden gezet, aangekleed en naar de nursery gebracht".
Ik heb niets meer hardop durven zeggen of vragen vanaf dat moment...maar weet wel dat ik het zo niet wil en dat ook duidelijk ga zeggen tegen de dienstdoende verpleegsters die ons zullen helpen op dat moment.
De tourmap werd opengedaan en de foto's van de verschillende kamers/suites werden getoond... Niet normaal: niets geen wit beddengoed, overal satijnen/zijden lakens...zonder overdrijven: die zijn hotelkamers!! Inclusief dinner for 2 with candle light!! Serieus! (Als je een 1-persoonskamer hebt tenminste, maar het aantal 'sterren' doet er dan niet toe).
Het einde van de tour eindigde in de restaurant waar we een 'confinement soup' kregen.
Een vissoep met een specieke ingrediënten, een soort grapefruitachtig iets.
Proberen! Was goed te doen.
Na de bevalling schijnt er bijna alleen maar 'confinement food' op het menu te staan.
Confinement komt oorspronkelijk uit het Chinees. Het is een leer die erop gericht is het lichaam na de bevalling zo snel mogelijk weer terug in balans te brengen door 'confinement food' te eten, kruiden baden te nemen en 'wind' en 'koude' elementen te vermijden. Door wind bijvoorbeeld buiten te sluiten kan er ook geen wind het lichaam in wat rugklachten, reuma en incontinentie zou kunnen veroorzaken. Er zijn speciale dames voor die je hiervoor thuis kunt aannemen. Je lichaam wordt dan ook op een bepaalde manier door hen schoon gehouden...douchen en haren wassen mag bijvoorbeeld niet, het lichaam krijgt een 'packing' en er horen massages bij. Als ik het goed begrepen heb duurt deze periode zo'n 40 dagen.
Voor mij geen confinement nanny, maar een vriendin (moeder van een vriendje van Jack) die in Nederland ook kraamhulp was en hier bij veel Nederlandse gezinnen komt kramen.
Toen de tour afgelopen was en ik naar buiten liep werd ik toch nog even door een Singaporese aangesproken. Wat beter zou zijn voor het lichaam: een keizersnee of natuurlijk bevallen? Ik kon haar durf en openhartigheid ergens wel waarderen, zeker omdat ik de indruk had dat niemand haar vraag mocht horen. Het antwoord hoef ik jullie niet te spellen: als er geen medische reden is voor een keizersnee, natuurlijk bevallen..
Ondertussen staan de pakken beschuit klaar, zijn de muisjes gehaald en zijn de suikerbonen af. De traktatie voor de kinderen moeten nog maar omdat het over zulke andere hoeveelheden gaat dan thuis is het zo gebeurd. Het dekentje is af, de koffer staat (op Mark zijn verzoek) klaar en is er opvang voor de kinderen geregeld als het gaat beginnen. Vanmiddag verwacht ik de laatste versie voor het kaartje en als we die kunnen goed keuren is ook dat gedaan.
We zijn er echt helemaal klaar voor en kijken er met nieuwsgierigheid naar uit!! Laat maar komen :-)!!
Heerlijk al die regeldingen! Vandaar ook dat ik super blij ben dat ik nu een vrijwillig baantje heb :-).
Sinds vorige week zit ik officieel in de evenementen commissie van de Hollandse school als Event Coordinator :-) samen met nog 2 ouders en 2 leerkrachten. De bedoeling is dat alle evenementen die op school plaats vinden centraal georganiseerd gaan worden. Planning, aansturing, al het regelwerk...Super leuke job!
De eerste meeting is inmiddels geweest, een eerste planning heb ik gisteren opgeleverd..het is druk en zeker met 2 grote events in zicht (Sint en Kerst) wordt het bikkelen, maar ik krijg er energie van en vind het zo leuk om te doen. Het team is ook leuk, heb er echt zin in!
woensdag 26 september 2012
Foto van de week :-)
Met een beetje vertraging ;-) !
Ja...en dan de uitleg...
Dit, beste lezer, zijn super lekkere mini-kaassouffles, die ik soms echt wel mis!
Hollandse kaassouffle met een Vlaams frietje, heerlijke combinatie :-))!Jammie jammie!
Vrijdagochtend onverwacht met een vriendin naar een fair gegaan bij de Hollandse Club..4 dames in jurkjes onderweg naar 'de club' op een vrijdagochtend.... Inderdaad: Gooische vrouwen, denk je dan! Ik in elk geval wel toen we uitstapten.
Maar maakt niet uit, ik heb de Nederlandse 'Goede doelen' associatie flink gesponsord door een pak De Ruijter vruchtenhagel, een potje Calve pindakaas en een grote fles ketjap manis van Conimex te kopen... En oh ja...nog 2 2ehands leesboeken voor nog geen 2 euro per stuk. Goede daad, goede daad... En voor de lunch...deze lekkere mini's mee naar huis genomen en heeeel langzaam opgegeten... Ja, wat je van ver haalt is lekker :-)!
Ja...en dan de uitleg...
Dit, beste lezer, zijn super lekkere mini-kaassouffles, die ik soms echt wel mis!
Hollandse kaassouffle met een Vlaams frietje, heerlijke combinatie :-))!Jammie jammie!
Vrijdagochtend onverwacht met een vriendin naar een fair gegaan bij de Hollandse Club..4 dames in jurkjes onderweg naar 'de club' op een vrijdagochtend.... Inderdaad: Gooische vrouwen, denk je dan! Ik in elk geval wel toen we uitstapten.
Maar maakt niet uit, ik heb de Nederlandse 'Goede doelen' associatie flink gesponsord door een pak De Ruijter vruchtenhagel, een potje Calve pindakaas en een grote fles ketjap manis van Conimex te kopen... En oh ja...nog 2 2ehands leesboeken voor nog geen 2 euro per stuk. Goede daad, goede daad... En voor de lunch...deze lekkere mini's mee naar huis genomen en heeeel langzaam opgegeten... Ja, wat je van ver haalt is lekker :-)!
woensdag 19 september 2012
Singapore F1 dit weekend
De banners hangen al weken op, de laatste voorbereidingen worden nu gedaan:
Dit weekend start de F1 in Singapore!
Een bijzondere F1, want ze vindt in het donker plaats en het circuit gaat midden door de stad (ja veel plaats voor een apart circuit is hier niet ;-) ).
Misschien dat we van het weekend nog vanuit Mark zijn kantoor iets kunnen zien... of Katy Perry kunnen horen boven al dat geraas..
En ja, weer Jack op de foto...Sem lag namelijk door de warmte lekker te slapen in de buggy..
Dit weekend start de F1 in Singapore!
Een bijzondere F1, want ze vindt in het donker plaats en het circuit gaat midden door de stad (ja veel plaats voor een apart circuit is hier niet ;-) ).
Misschien dat we van het weekend nog vanuit Mark zijn kantoor iets kunnen zien... of Katy Perry kunnen horen boven al dat geraas..
En ja, weer Jack op de foto...Sem lag namelijk door de warmte lekker te slapen in de buggy..
maandag 17 september 2012
zaterdag 15 september 2012
En dan ook feest in de klas!
Het leuke voordeel van in het weekend jarig zijn is dat je de maandag erop eigenlijk toch nog een beetje jarig bent in de klas :-)!
A Happy Birthday Boy
Wat is Jack jarig geweest en niet 1 dag..nee wel meer!
Eindelijk is hij nu echt 4! Hij kon niet wachten...een paar weken geleden zei hij nog: 'Pff..het duurt echt nog wel lang voordat ik 4 ben...en voordat de baby er is..'.
Ik denk dat hij nooit meer zo blij en trots gaat zijn op het behalen van een leeftijd, dan deze 4.
Alsof 4 zijn op zichzelf al een cadeautje is.
4 Jaar geleden, een flinke baby van 4kg en een beetje: een mooie volle jongen die ons voor het eerst ouders maakte. Wat waren we trots, dankbaar en blij en wat staat je leven dan op zijn kop, maar wat waren we ook zo klaar voor een nieuw avontuur met z'n 3-en. (Hoezo we gaan niet meer reizen? Hij gaat gewoon mee!)
En wat sliep je al heerlijk de eerste nacht ('Mark, kijk eens of hij nog ademt, het is zo stil..'), om ons de nacht erna voor een paar uur wakker te houden...shoot...is dit het? Gaat dit vanaf nu elke nacht zo zijn ;-) ? Wat dat betreft zijn we echt verwend, het bleef bij dat ene spooknachtje, je sliep na 6 weken heerlijk door, at goed en had geen moeite met reizen en bij anderen logeren. Sterker nog, logeren doe je nog steeds graag!
Uit de oude doos
We kennen Jack zijn gebruiksaanwijzing inmiddels beter dan toen 4 jaar geleden en zijn eigenlijk nog trotser! Hij slaapt nog steeds als een blok, eet nog steeds super en zijn flexibiliteit is gebleven, al moet je nu van te voren wel tegen hem zeggen wat er gaat gebeuren. Super onverwachtse dingen, die grote impact hebben, daar kan wel eens een reactie opvolgen. Maar goed, wij weten ook graag waar we aan toe zijn.. Hij heeft zich het afgelopen jaar heel goed naar de omstandigheden weten aan te passen, mist NL en BE maar weet er mee om te gaan.
In Singapore vier je je verjaardag met je Singaporese 'familie': je beste vriendjes, vriendinnetjes, hun broertjes en zusjes en hun ouders. En natuurlijk neemt iedereen zwemkleding mee voor een heuse pool party!
Boodschappen waren gedaan, grote koelbox gevuld met ijs en lekkere drankjes, al het lekkers stond klaar, het was enkel nog even wachten op de lieve buurvrouw die niet 1 maar 2 verjaardagstaarten ging ophalen bij de bakker terwijl Jack al zijn gasten kon begroeten.
Hier op de condo kunnen we een gemeenschappelijke ruimte gebruiken, voorzien met audio en groot scherm. Deze ruimte hebben we versierd en omgetoverd tot verjaardagskamer waar we iedereen konden ontvangen.
Zodra de buurvrouw binnenkwam hebben we hard voor Jack gezongen en mocht hij de kaarsjes uitblazen. Het zingen en de kaarsjes voor Mark hebben we (op zijn verzoek) maar even achterwege gelaten, het was tijd om taart te eten ;-)...
In de late middag heeft Jack nog geskypd en zelfs via internet nog een kaarsje mogen uitblazen!
Daarna was het tijd voor de verjaardagspost. Het openen van alle lieve kaarten die een hele weg hebben afgelegd. Alle kaarten die er toen waren zijn open gemaakt.
Wat was hij blij!!! Dank jullie wel allemaal!! Hij vindt het zo fijn te voelen dat hij niet vergeten wordt! Van elke kaart hebben we met Jack een foto gemaakt en ook het eea gefilmd.
De dagen erna zijn er nog kaarten, tekeningen en zelfs cadeautjes met de post binnen gekomen. Het bleef feest!
Inmiddels staan er 18 super leuke kaarten te pronken in de woonkamer en worden ze volop bekeken en blijven we ze lezen! Hij speelt er zelfs winkeltje mee, de meneer die de kaarten verkoopt, waar ik ze dan mag kopen (kunnen we gelijk oefenen met tellen ;-) ). Nogmaals bedankt! Het maakte Jack echt jarig!!
Eindelijk is hij nu echt 4! Hij kon niet wachten...een paar weken geleden zei hij nog: 'Pff..het duurt echt nog wel lang voordat ik 4 ben...en voordat de baby er is..'.
Ik denk dat hij nooit meer zo blij en trots gaat zijn op het behalen van een leeftijd, dan deze 4.
Alsof 4 zijn op zichzelf al een cadeautje is.
 |
| Moe na het eerste nachtje, niet van Jack maar van zijn moeder ;-) |
En wat sliep je al heerlijk de eerste nacht ('Mark, kijk eens of hij nog ademt, het is zo stil..'), om ons de nacht erna voor een paar uur wakker te houden...shoot...is dit het? Gaat dit vanaf nu elke nacht zo zijn ;-) ? Wat dat betreft zijn we echt verwend, het bleef bij dat ene spooknachtje, je sliep na 6 weken heerlijk door, at goed en had geen moeite met reizen en bij anderen logeren. Sterker nog, logeren doe je nog steeds graag!
Uit de oude doos
1 jaar
 |
| 2 jaar |
 |
| 3 jaar |
4 Jaar, een echte kleuterleeftijd. En dat is hij ook: volgens de juf een sociale en enthousiaste ondernemende kleuter die kennis opzuigt, hij heeft het dan ook erg naar zijn zin op school. Dat is voor ons het belangrijkste, dat de kinderen happy en gezond zijn!
Hoe trots was hij zondagochtend, zijn echte verjaardag. Zijn eerste verjaardag die een beetje anders is dan normaal, zijn eerste verjaardag in een ander land dan waar hij geboren is. Blij ook met de versierde stoel, slingers, ballonnen en cadeaus die op hem stonden te wachten: nieuwe fiets, een Cars race baan en slippers van Cars.
Een verjaardag in Singapore is een warme verjaardag, met andere mensen erbij dan je familie, maar toch was het feest! En groot feest! 
Boodschappen waren gedaan, grote koelbox gevuld met ijs en lekkere drankjes, al het lekkers stond klaar, het was enkel nog even wachten op de lieve buurvrouw die niet 1 maar 2 verjaardagstaarten ging ophalen bij de bakker terwijl Jack al zijn gasten kon begroeten.
Hier op de condo kunnen we een gemeenschappelijke ruimte gebruiken, voorzien met audio en groot scherm. Deze ruimte hebben we versierd en omgetoverd tot verjaardagskamer waar we iedereen konden ontvangen.
 |
| Alvast klaar zitten, MET kroon, terwijl we nog druk aan het versieren zijn |
 |
| 1 kg taart voor Jack |
 |
| En de 2kg voor Mark! |
Zodra de buurvrouw binnenkwam hebben we hard voor Jack gezongen en mocht hij de kaarsjes uitblazen. Het zingen en de kaarsjes voor Mark hebben we (op zijn verzoek) maar even achterwege gelaten, het was tijd om taart te eten ;-)...
In de late middag heeft Jack nog geskypd en zelfs via internet nog een kaarsje mogen uitblazen!
Daarna was het tijd voor de verjaardagspost. Het openen van alle lieve kaarten die een hele weg hebben afgelegd. Alle kaarten die er toen waren zijn open gemaakt.
 |
| Kaarsje uitblazen via internet! |
Wat was hij blij!!! Dank jullie wel allemaal!! Hij vindt het zo fijn te voelen dat hij niet vergeten wordt! Van elke kaart hebben we met Jack een foto gemaakt en ook het eea gefilmd.
De dagen erna zijn er nog kaarten, tekeningen en zelfs cadeautjes met de post binnen gekomen. Het bleef feest!
Inmiddels staan er 18 super leuke kaarten te pronken in de woonkamer en worden ze volop bekeken en blijven we ze lezen! Hij speelt er zelfs winkeltje mee, de meneer die de kaarten verkoopt, waar ik ze dan mag kopen (kunnen we gelijk oefenen met tellen ;-) ). Nogmaals bedankt! Het maakte Jack echt jarig!!
Abonneren op:
Posts (Atom)