Geen foto van de week eventjes... Ik voel me op het moment soms letterlijk een olifant die net op een paard heeft gereden en die op de buik een baal rijst draagt..maar alles met een glimlach.
Het zit allemaal in het hoofd...dus warm?: nee, iedereen heeft het hier warm. Zwaar?: nee, niet zwaarder dan anders.. Slaapgebrek?: joh ben je mal! Ik hou het mezelf voor en dus is het ook zo :-). Klagen heeft geen zin, want andere keuzes zijn er op het moment niet, heel simpel.
En eerlijk is eerlijk, tot nu toe gaat het ook goed. Geen opgezwollen handen of voeten, die ik bijvoorbeeld eigenlijk al wel veel eerder had verwacht omdat het hier zo vochtig is, en het meest belangrijk: de baby doet het super! Komt goed aan, net als ik, en heeft nog steeds een opvallend krachtige hartslag en krijgt veel kusjes van Jack. Wat wil je nog meer?
Twee weken geleden woog de de baby 2600 gram, afgelopen donderdag al 3000. Het gaat hard en dat zie je ook...buik is enorm gegroeid. Vanaf nu moeten we wekelijks komen. Het begint spannend te worden, vanaf donderdag 38 weken (de week waarin Sem kwam). De 'due date' is 26 oktober en als we die net als bij Jack (die was 1 dag eerder) moeten gaan halen, dan hebben we nog heel even.
Super lief zijn dan ook de mailtjes die ik ontvang over hoe dat het gaat. Er wordt meegeleefd vanuit Europa en dat is voor ons super fijn om te voelen en weten. En de mails gaan beantwoord worden: I promise!!
Ik betrap mezelf erop dat ik denk nog meer dan genoeg tijd te hebben en dat 'het allemaal wel los loopt en goed komt' (wat natuurlijk ook zo is!). Maar vorige week mezelf dus toch maar iets serieuzer genomen en begonnen met 'de voorbereidingen'.
Die begonnen met een 'tour' door het ziekenhuis. Op een gewone werkdag, dus hadden we afgesproken dat ik alleen zou gaan. Blijkbaar was die keuze alleen al erg 'non Asian', het gezelschap bestond verder uit Aziatische koppels die een goede weerspiegeling gaven van de bevolking hier: 'Chinese' Singaporezen, 'Malay' Singaporezen, 'Indian' Singaporezen...en ik de 'EurAsian', de grote volle mevrouw die net zo lang bleek als de meeste mannen in het gezelschap.
Sommige koppels waren erg op tijd voor hun tour, 12 of 16 weken zwanger, verder was er nog een stel dat binnen 2 weken hun kindje verwacht en de meeste zaten rond de 20 weken.
Voordat de tour begon: het ontvangen van een goodie bag! Yes I like goodie bags, echter was deze gevuld met de prijslijst van alle kamers en veel reclame over 'de beste opvang voor uw kind' en 'confinement nannies' (kom ik later op terug). In mijn hoofd hoorde ik de 'kassabellen' al weer rinkelen ('Good day Family Theys, please show us your credit card... Have a nice day!').
De tour werd begeleid door een medewerkster van het ziekenhuis, die een professionele 'tourmap' bij zich had. Deed me een beetje denken aan een touroperator die je tijdens vakanties ziet.
Ze begon met zich te verontschuldigen dat ze de verschillende verblijfkamers/suites niet kon laten zien.. Een diepe zucht hoorde ik door de groep gaan. Blijkbaar waren de meesten daarvoor gekomen... Niet oordelen Nag, dacht ik in mezelf..iedereen komt hier voor de informatie die ze zelf graag willen hebben.
De lieve begeleidster begon met het vertellen welke ingangen er zijn die je naar de verloskamers brengen, maar voordat je daarnaar toe mag is er de verplichte stop bij de administratie van ongeveer een half uur. Het is dus niet enkel inschrijven, nee het is direct complete administratie.
Een opsomming van mee te brengen documenten volgde en vervolgens een rijtje met tijden wanneer de baby kan worden ingeschreven en de rekening vereffend kan worden...uiteraard met een uitgebreid scala aan betaalmogelijkheden.
Of er vragen zijn? "Uhm ja...wat als je op bv 7 a 8 cm binnen komt, moet je hier dan ook eerst stoppen om het papierwerk te doen, of is aanmelden en registreren voldoende?" Grote ogen keken mijn kant op..blijkbaar een rare vraag, want je komt al binnen bij het eerste krampje.. maar goed om mijn vraag te beantwoorden: "Nee, je mag dan gelijk door en dan doen we dat achteraf." Heel fijn! dacht ik.
De tour vervolgde zich naar de 'verloskamers'. Nou dames, prima in orde. Deed me denken aan Leuven. Modern en erg schoon en compleet met flatscreen, een leren relax fauteuil voor de vader met verschillende standen om te relaxen (relaxen waarvan denk ik dan!), magnetron, wifi, etc, etc.
Wel geen aparte verlostafel, dus ik vermoed dat het moderne bed wat er stond van alle opties voorzien is.
In de gang was nog wel een aparte kamer met 4 bedjes, afgescheiden door gordijnen. Hier kom je blijkbaar terecht tot ongeveer 5cm en voordat je naar de echte verloskamer wordt gebracht. Het hangt er maar vanaf wat er beschikbaar is en hoe druk het is. En dit jaar, het jaar van de draak, is het extreem druk.
Ik hoop echt dat we zo snel mogelijk door mogen gaan naar de verloskamer...weet echt niet hoe ik het trek als ik het gesteun, gekreun en gegil van 'Singaporeans in labor' hoor, maar de meesten zullen in afwachting zijn van hun geplande keizersnee wat hier eigenlijk de standaard is, dus hopelijk is het vrij rustig.
Of er vragen zijn? "Uhm ja,...mocht het nodig zijn...tot wanneer kan er een ruggeprik worden gezet, dus tot hoeveel cm max?" Weer grote ogen een een stilte..."Ik ga je het nummer van de dienstdoende anesthesist geven...die vraag krijg ik nooit, als ze binnen komen en voor natuurlijk gaan, dan willen ze er allemaal gelijk een...". Wat me er aan doet herinneren dat ik nog steeds moet bellen! Helemaal vergeten..
Op dat moment begon ik me letterlijk 'anders' te voelen... wat een wereld van verschil begon ik te merken. Maar vooral: hoe kan zoiets universeel als bevallen zo anders in allerlei culturen ervaren worden...
Toen we de lift naar boven namen werd het gezelschap merkbaar enthousiaster.. We kwamen uit op een verdieping waar je 'echte' kamer is, nadat je bent bevallen. Niets geen ziekenhuisgevoel meer: het Hilton of St Regis hotel gevoel komt er dichter bij. Aroma's door de gangen, watervalletje in het gezellige zithoekje wat uitkijkt op de 'nursery'..
In de nursery liggen alle baby's van de betreffende afdeling. De complete verzorging wordt door de verpleegsters gedaan, ouders mogen de nursery niet in, maar wel voor het raam kijken..
De kleintjes gaan alleen van de nursery af als ze gevoed moeten worden, daarna gaan ze weer terug.
Wow..dus niets je kleintje bij je op de kamer (al was het enkel maar overdag). "En hoe zit het dan met huidcontact net na de bevalling?", " Dat is maar een paar minuutjes mevrouw, de baby wordt gewogen, nagekeken, gewassen, prikken worden gezet, aangekleed en naar de nursery gebracht".
Ik heb niets meer hardop durven zeggen of vragen vanaf dat moment...maar weet wel dat ik het zo niet wil en dat ook duidelijk ga zeggen tegen de dienstdoende verpleegsters die ons zullen helpen op dat moment.
De tourmap werd opengedaan en de foto's van de verschillende kamers/suites werden getoond... Niet normaal: niets geen wit beddengoed, overal satijnen/zijden lakens...zonder overdrijven: die zijn hotelkamers!! Inclusief dinner for 2 with candle light!! Serieus! (Als je een 1-persoonskamer hebt tenminste, maar het aantal 'sterren' doet er dan niet toe).
Het einde van de tour eindigde in de restaurant waar we een 'confinement soup' kregen.
Een vissoep met een specieke ingrediënten, een soort grapefruitachtig iets.
Proberen! Was goed te doen.
Na de bevalling schijnt er bijna alleen maar 'confinement food' op het menu te staan.
Confinement komt oorspronkelijk uit het Chinees. Het is een leer die erop gericht is het lichaam na de bevalling zo snel mogelijk weer terug in balans te brengen door 'confinement food' te eten, kruiden baden te nemen en 'wind' en 'koude' elementen te vermijden. Door wind bijvoorbeeld buiten te sluiten kan er ook geen wind het lichaam in wat rugklachten, reuma en incontinentie zou kunnen veroorzaken. Er zijn speciale dames voor die je hiervoor thuis kunt aannemen. Je lichaam wordt dan ook op een bepaalde manier door hen schoon gehouden...douchen en haren wassen mag bijvoorbeeld niet, het lichaam krijgt een 'packing' en er horen massages bij. Als ik het goed begrepen heb duurt deze periode zo'n 40 dagen.
Voor mij geen confinement nanny, maar een vriendin (moeder van een vriendje van Jack) die in Nederland ook kraamhulp was en hier bij veel Nederlandse gezinnen komt kramen.
Toen de tour afgelopen was en ik naar buiten liep werd ik toch nog even door een Singaporese aangesproken. Wat beter zou zijn voor het lichaam: een keizersnee of natuurlijk bevallen? Ik kon haar durf en openhartigheid ergens wel waarderen, zeker omdat ik de indruk had dat niemand haar vraag mocht horen. Het antwoord hoef ik jullie niet te spellen: als er geen medische reden is voor een keizersnee, natuurlijk bevallen..
Ondertussen staan de pakken beschuit klaar, zijn de muisjes gehaald en zijn de suikerbonen af. De traktatie voor de kinderen moeten nog maar omdat het over zulke andere hoeveelheden gaat dan thuis is het zo gebeurd. Het dekentje is af, de koffer staat (op Mark zijn verzoek) klaar en is er opvang voor de kinderen geregeld als het gaat beginnen. Vanmiddag verwacht ik de laatste versie voor het kaartje en als we die kunnen goed keuren is ook dat gedaan.
We zijn er echt helemaal klaar voor en kijken er met nieuwsgierigheid naar uit!! Laat maar komen :-)!!
Heerlijk al die regeldingen! Vandaar ook dat ik super blij ben dat ik nu een vrijwillig baantje heb :-).
Sinds vorige week zit ik officieel in de evenementen commissie van de Hollandse school als Event Coordinator :-) samen met nog 2 ouders en 2 leerkrachten. De bedoeling is dat alle evenementen die op school plaats vinden centraal georganiseerd gaan worden. Planning, aansturing, al het regelwerk...Super leuke job!
De eerste meeting is inmiddels geweest, een eerste planning heb ik gisteren opgeleverd..het is druk en zeker met 2 grote events in zicht (Sint en Kerst) wordt het bikkelen, maar ik krijg er energie van en vind het zo leuk om te doen. Het team is ook leuk, heb er echt zin in!
Het zit allemaal in het hoofd...dus warm?: nee, iedereen heeft het hier warm. Zwaar?: nee, niet zwaarder dan anders.. Slaapgebrek?: joh ben je mal! Ik hou het mezelf voor en dus is het ook zo :-). Klagen heeft geen zin, want andere keuzes zijn er op het moment niet, heel simpel.
En eerlijk is eerlijk, tot nu toe gaat het ook goed. Geen opgezwollen handen of voeten, die ik bijvoorbeeld eigenlijk al wel veel eerder had verwacht omdat het hier zo vochtig is, en het meest belangrijk: de baby doet het super! Komt goed aan, net als ik, en heeft nog steeds een opvallend krachtige hartslag en krijgt veel kusjes van Jack. Wat wil je nog meer?
Twee weken geleden woog de de baby 2600 gram, afgelopen donderdag al 3000. Het gaat hard en dat zie je ook...buik is enorm gegroeid. Vanaf nu moeten we wekelijks komen. Het begint spannend te worden, vanaf donderdag 38 weken (de week waarin Sem kwam). De 'due date' is 26 oktober en als we die net als bij Jack (die was 1 dag eerder) moeten gaan halen, dan hebben we nog heel even.
Super lief zijn dan ook de mailtjes die ik ontvang over hoe dat het gaat. Er wordt meegeleefd vanuit Europa en dat is voor ons super fijn om te voelen en weten. En de mails gaan beantwoord worden: I promise!!
 |
| 2 weken geleden |
Die begonnen met een 'tour' door het ziekenhuis. Op een gewone werkdag, dus hadden we afgesproken dat ik alleen zou gaan. Blijkbaar was die keuze alleen al erg 'non Asian', het gezelschap bestond verder uit Aziatische koppels die een goede weerspiegeling gaven van de bevolking hier: 'Chinese' Singaporezen, 'Malay' Singaporezen, 'Indian' Singaporezen...en ik de 'EurAsian', de grote volle mevrouw die net zo lang bleek als de meeste mannen in het gezelschap.
Sommige koppels waren erg op tijd voor hun tour, 12 of 16 weken zwanger, verder was er nog een stel dat binnen 2 weken hun kindje verwacht en de meeste zaten rond de 20 weken.
Voordat de tour begon: het ontvangen van een goodie bag! Yes I like goodie bags, echter was deze gevuld met de prijslijst van alle kamers en veel reclame over 'de beste opvang voor uw kind' en 'confinement nannies' (kom ik later op terug). In mijn hoofd hoorde ik de 'kassabellen' al weer rinkelen ('Good day Family Theys, please show us your credit card... Have a nice day!').
De tour werd begeleid door een medewerkster van het ziekenhuis, die een professionele 'tourmap' bij zich had. Deed me een beetje denken aan een touroperator die je tijdens vakanties ziet.
Ze begon met zich te verontschuldigen dat ze de verschillende verblijfkamers/suites niet kon laten zien.. Een diepe zucht hoorde ik door de groep gaan. Blijkbaar waren de meesten daarvoor gekomen... Niet oordelen Nag, dacht ik in mezelf..iedereen komt hier voor de informatie die ze zelf graag willen hebben.
De lieve begeleidster begon met het vertellen welke ingangen er zijn die je naar de verloskamers brengen, maar voordat je daarnaar toe mag is er de verplichte stop bij de administratie van ongeveer een half uur. Het is dus niet enkel inschrijven, nee het is direct complete administratie.
Een opsomming van mee te brengen documenten volgde en vervolgens een rijtje met tijden wanneer de baby kan worden ingeschreven en de rekening vereffend kan worden...uiteraard met een uitgebreid scala aan betaalmogelijkheden.
Of er vragen zijn? "Uhm ja...wat als je op bv 7 a 8 cm binnen komt, moet je hier dan ook eerst stoppen om het papierwerk te doen, of is aanmelden en registreren voldoende?" Grote ogen keken mijn kant op..blijkbaar een rare vraag, want je komt al binnen bij het eerste krampje.. maar goed om mijn vraag te beantwoorden: "Nee, je mag dan gelijk door en dan doen we dat achteraf." Heel fijn! dacht ik.
De tour vervolgde zich naar de 'verloskamers'. Nou dames, prima in orde. Deed me denken aan Leuven. Modern en erg schoon en compleet met flatscreen, een leren relax fauteuil voor de vader met verschillende standen om te relaxen (relaxen waarvan denk ik dan!), magnetron, wifi, etc, etc.
Wel geen aparte verlostafel, dus ik vermoed dat het moderne bed wat er stond van alle opties voorzien is.
In de gang was nog wel een aparte kamer met 4 bedjes, afgescheiden door gordijnen. Hier kom je blijkbaar terecht tot ongeveer 5cm en voordat je naar de echte verloskamer wordt gebracht. Het hangt er maar vanaf wat er beschikbaar is en hoe druk het is. En dit jaar, het jaar van de draak, is het extreem druk.
Ik hoop echt dat we zo snel mogelijk door mogen gaan naar de verloskamer...weet echt niet hoe ik het trek als ik het gesteun, gekreun en gegil van 'Singaporeans in labor' hoor, maar de meesten zullen in afwachting zijn van hun geplande keizersnee wat hier eigenlijk de standaard is, dus hopelijk is het vrij rustig.
Of er vragen zijn? "Uhm ja,...mocht het nodig zijn...tot wanneer kan er een ruggeprik worden gezet, dus tot hoeveel cm max?" Weer grote ogen een een stilte..."Ik ga je het nummer van de dienstdoende anesthesist geven...die vraag krijg ik nooit, als ze binnen komen en voor natuurlijk gaan, dan willen ze er allemaal gelijk een...". Wat me er aan doet herinneren dat ik nog steeds moet bellen! Helemaal vergeten..
Op dat moment begon ik me letterlijk 'anders' te voelen... wat een wereld van verschil begon ik te merken. Maar vooral: hoe kan zoiets universeel als bevallen zo anders in allerlei culturen ervaren worden...
Toen we de lift naar boven namen werd het gezelschap merkbaar enthousiaster.. We kwamen uit op een verdieping waar je 'echte' kamer is, nadat je bent bevallen. Niets geen ziekenhuisgevoel meer: het Hilton of St Regis hotel gevoel komt er dichter bij. Aroma's door de gangen, watervalletje in het gezellige zithoekje wat uitkijkt op de 'nursery'..
In de nursery liggen alle baby's van de betreffende afdeling. De complete verzorging wordt door de verpleegsters gedaan, ouders mogen de nursery niet in, maar wel voor het raam kijken..
De kleintjes gaan alleen van de nursery af als ze gevoed moeten worden, daarna gaan ze weer terug.
Wow..dus niets je kleintje bij je op de kamer (al was het enkel maar overdag). "En hoe zit het dan met huidcontact net na de bevalling?", " Dat is maar een paar minuutjes mevrouw, de baby wordt gewogen, nagekeken, gewassen, prikken worden gezet, aangekleed en naar de nursery gebracht".
Ik heb niets meer hardop durven zeggen of vragen vanaf dat moment...maar weet wel dat ik het zo niet wil en dat ook duidelijk ga zeggen tegen de dienstdoende verpleegsters die ons zullen helpen op dat moment.
De tourmap werd opengedaan en de foto's van de verschillende kamers/suites werden getoond... Niet normaal: niets geen wit beddengoed, overal satijnen/zijden lakens...zonder overdrijven: die zijn hotelkamers!! Inclusief dinner for 2 with candle light!! Serieus! (Als je een 1-persoonskamer hebt tenminste, maar het aantal 'sterren' doet er dan niet toe).
Het einde van de tour eindigde in de restaurant waar we een 'confinement soup' kregen.
Een vissoep met een specieke ingrediënten, een soort grapefruitachtig iets.
Proberen! Was goed te doen.
Na de bevalling schijnt er bijna alleen maar 'confinement food' op het menu te staan.
Confinement komt oorspronkelijk uit het Chinees. Het is een leer die erop gericht is het lichaam na de bevalling zo snel mogelijk weer terug in balans te brengen door 'confinement food' te eten, kruiden baden te nemen en 'wind' en 'koude' elementen te vermijden. Door wind bijvoorbeeld buiten te sluiten kan er ook geen wind het lichaam in wat rugklachten, reuma en incontinentie zou kunnen veroorzaken. Er zijn speciale dames voor die je hiervoor thuis kunt aannemen. Je lichaam wordt dan ook op een bepaalde manier door hen schoon gehouden...douchen en haren wassen mag bijvoorbeeld niet, het lichaam krijgt een 'packing' en er horen massages bij. Als ik het goed begrepen heb duurt deze periode zo'n 40 dagen.
Voor mij geen confinement nanny, maar een vriendin (moeder van een vriendje van Jack) die in Nederland ook kraamhulp was en hier bij veel Nederlandse gezinnen komt kramen.
Toen de tour afgelopen was en ik naar buiten liep werd ik toch nog even door een Singaporese aangesproken. Wat beter zou zijn voor het lichaam: een keizersnee of natuurlijk bevallen? Ik kon haar durf en openhartigheid ergens wel waarderen, zeker omdat ik de indruk had dat niemand haar vraag mocht horen. Het antwoord hoef ik jullie niet te spellen: als er geen medische reden is voor een keizersnee, natuurlijk bevallen..
Ondertussen staan de pakken beschuit klaar, zijn de muisjes gehaald en zijn de suikerbonen af. De traktatie voor de kinderen moeten nog maar omdat het over zulke andere hoeveelheden gaat dan thuis is het zo gebeurd. Het dekentje is af, de koffer staat (op Mark zijn verzoek) klaar en is er opvang voor de kinderen geregeld als het gaat beginnen. Vanmiddag verwacht ik de laatste versie voor het kaartje en als we die kunnen goed keuren is ook dat gedaan.
We zijn er echt helemaal klaar voor en kijken er met nieuwsgierigheid naar uit!! Laat maar komen :-)!!
Heerlijk al die regeldingen! Vandaar ook dat ik super blij ben dat ik nu een vrijwillig baantje heb :-).
Sinds vorige week zit ik officieel in de evenementen commissie van de Hollandse school als Event Coordinator :-) samen met nog 2 ouders en 2 leerkrachten. De bedoeling is dat alle evenementen die op school plaats vinden centraal georganiseerd gaan worden. Planning, aansturing, al het regelwerk...Super leuke job!
De eerste meeting is inmiddels geweest, een eerste planning heb ik gisteren opgeleverd..het is druk en zeker met 2 grote events in zicht (Sint en Kerst) wordt het bikkelen, maar ik krijg er energie van en vind het zo leuk om te doen. Het team is ook leuk, heb er echt zin in!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten