India voor de tweede keer!
Mumbai, 8-10 januari 2012
Het was weer een interessante trip. Zondagavond vertrokken. Ngadia had me samen met de jongens naar de luchthaven gebracht. De bedoeling was om daar nog even wat rond te kijken, maar Jack was onderweg in slaap gevallen, dus is Ngadia gelijk weer naar huis gereden. Helaas begon het toen te regenen en is ze terecht gekomen in een aantal files door ongevallen en begon Sem te huilen, want die begon honger te krijgen...
Ondertussen was ik ingecheckt. Business Class met Singapore Airlines. Yes! Deze keer wel bubbles, een luxe 4 gangen menu, een zetel/bed met eigen mega scherm en een echte koptelefoon. Alles erop en eraan! Vorige keer naar India was ik ook in Business Class gevlogen, maar toen met Silk Air, het kleine broertje van Singapore Airlines en dat was niet zo meegevallen. Een te ruime zetel die ik niet kon instellen, geen eigen scherm, 4u lang Mr Bean en cartoons op een klein schermpje in het midden van de gang, geen keuze in menu en dan ook nog eens dezelfde filmpjes op de terugweg...Was dat even balen en zonde van het geld! (gelukkig niet mijn eigen geld...)
Lekker slapen straks, een vlucht duurt toch 5 tot 5,5 uur |
Non-curry menu |
Zoals steeds in India werd ik netjes door een chauffeur van het hotel aan de luchthaven opgehaald en omstreeks middernacht India tijd (2u30 Singapore tijd) was ik ingecheckt in het Grand Hyatt hotel van Mumbai. Gigantisch megalomaan hotel, maar erg zakelijk en de vriendelijkheid was ver te zoeken. Deze keer was de autorit van de luchthaven naar hotel vrij rustig verlopen: Geen koeien, honden, karren, fietsen of ander oude en gevaarlijk vervoermiddelen op de snelweg...
Volgende ochtend fris op (not!...slecht geslapen...nog in Singapore tijd en al wakker om 6u SGT, 3u30 India tijd)...Uitgebreid ontbijt genomen en daarna de Mumbai jungle in. Ze hadden me gewaarschuwd dat het verkeer in Mumbai veel erger was dan in Bangalore, dus ik was benieuwd...
Het regelen van het vervoer naar kantoor begon al goed: toen ik mijn print-out met het adres van het Accenture kantoor aan de chauffeur gaf, gingen zijn ogen ver open. Hij moest er 3 anderen bijhalen om toch min of meer de weg te vinden. Toen we uiteindelijk vertrokken, vroeg ik nog:’ Weet u nu zeker waar het is?’ ‘ Yes sir. Als we in de buurt zijn, dan vragen we het wel. Komt wel in orde.’ De trip ging uiteindelijk vrij vlot (de chauffeur heeft onderweg maar 2 keer de weg moeten vragen), maar ik heb onderweg wel mijn ogen uitgekeken: in Mumbai is het verkeer een chaos: heel veel brommers, rikshaws en taxi’s en ook hier geldt in het verkeer enkel de wet van de sterkste; wie het meeste durft en hardst toetert die mag door. Verkeersborden, -lichten en dergelijke tellen niet mee. Als je even twijfelt dan heeft iemand anders je plaats in het verkeer overgenomen. Ook voetgangers en fietsers en bromfietsers moeten maar uitkijken en luisteren en aan de kant gaan. Op de achterkant van bijna alle vrachtwagens staat ook de slogan: Please honk!
Mumbai is de laatste jaren enorm gegroeid (nu 22.5 miljoen inwoners) en dat zie je onderweg ook. De wijk waar het Accenture kantoor staat bijvoorbeeld is nog geen 15 jaar oud. 15 jaar geleden was daar niets, alleen wat bos en heuvels. Nu is alles daar dichtgebouwd en zijn de gaten opgevuld met sloppenwijken. Overal waar er een plaatsje is, bouwen mensen een hutje van planken, takken, plastic, golf-en betonplaten. Echt wel schrijnend om te zien. Mumbai is ook vuil. Nog vuiler dan Bangalore. Overal slingert er wel iets rond en nergens is iets afgemaakt. Je ziet veel ‘nieuw’bouw appartementen, maar die zien er uit alsof ze er minstens 50 jaar staan en zijn bedolven onder een enorme laag stof en overal hangt de was buiten te drogen. Heel apart.
Het Accenture kantoor in Mumbai is veel kleiner dan dat van Bangalore, maar wel veel lichter en minder deprimerend. Hier maar 2 verdiepen en bijna alleen maar snorren. Opvallend minder vrouwen dan in Bangalore. Terwijl het vorige keer in Bangalore zo opviel dat alle vrouwen er zo kleurig en traditioneel gekleed gingen was dat nu heel anders. Veel mannen en de vrouwen zijn er eerder ‘gewoon’ Westers gekleed. Wel jammer.
In India moet je als buitenlander ook altijd zorgen voor vervoer van en naar kantoor/hotel. Ook de BHP-Billiton safety-policy laat niet toe dat je in India het openbaar vervoer of een rikshaw neemt. Dat levert telkens weer typische Indische toestanden op. Alles is telkens maar half-geregeld met de mentaliteit van ’we zien wel hoe het loopt, komt wel goed...’
Vorige keer in Bangalore hadden we al een aantal leuke ervaringen gehad. Eerst aan het verkeerde kantoor afgezet en daarna bij het vertrek naar de luchthaven. Toen we naar de luchthaven moesten vertrekken, was er geen auto te bespeuren op de afgesproken plaats en tijdstip. Uiteindelijk een Indische collega er bij gehaald. Die belde naar het hotel in de lokale taal om te vragen waar de auto bleef. Bleek dat ze het ‘vergeten’ waren. Die man is toen in een Indische colere geschoten en is beginnen roepen en tieren, met het gevolg dat er 15 minuten later 3 auto’s van het hotel stonden! Lachen natuurlijk. De chauffeur was ook helemaal bleek en volledig gestressed. Bang dat we onze vlucht zouden missen, vertrekt hij in vliegende vaart van de parking. Alleen was hij vergeten dat daar een enorme drempel is, heel die auto schoot omhoog, wij met ons hoofd tegen het dak van de auto. De rest van de trip naar de luchthaven heeft die gast in een rotvaart gereden, de hand op de toeter om toch maar zo snel mogelijk op de luchthaven te zijn. Lachen en billen dichtknijpen tegelijkertijd!
Deze keer was het transport van en naar kantoor in Mumbai weer een aparte ervaring. Op de 1ste dag had ik ’s ochtends afgesproken dat ze me ’s avonds om 6u30 aan het kantoor moesten ophalen. ‘Ok sir, no problem sir’. Die avond ga ik dus om 6u30 naar buiten naar de afgesproken plaats. Niks te zien. Ok, dan maar even wachten. 6u45, nog niks. Ok, no problem, best maar even naar het hotel bellen. Yes sir, de auto is vertrokken en moet daar zijn. Hold on sir, ik zal u doorverbinden met de chauffeur. Bleek dat hij onderaan de heuvel aan de poort van het industriecomplex stond te wachten... Maar ondertussen begon het kantoor leeg te lopen en was er een stoet van honderden Indiers met de auto, brommer, bus, te voet de heuvel aan het afrijden/lopen en tegelijkertijd rijden er taxi’s, bussen en riskhaws naar boven om de andere duizend Indiers op te halen. 1 grote chaos! Bewakingsagenten die constant op een fluitje aan het blazen zijn om mensen te waarschuwen, auto’s, brommers en rikshaws die aan het toeteren zijn om door te kunnen en midden in de chaos hang ik aan de lijn met de chaffeur om die naar boven te praten. Ondertussen ook nog minstens 10 keer opzij moeten springen om niet aangereden te worden door bus, auto of brommer... Welcome to India!
Volgende dag weer een andere chauffeur van het hotel. Weer hetzelfde scenario: 3 mannen die moeten overleggen om het adres te kunnen plaatsen, met dezelfde opmerking: ‘Als we in de buurt zijn, vragen we het wel. No problem.’ Uiteindelijk niets moeten vragen omdat ik zelf nog wist hoe we moesten rijden. Ook het ophalen ’s avonds was weer raak. Deze keer al om 16u30 afgesproken op dezelfde plek van gisteren. Ik had ’s avonds om 20u immers een vlucht van Mumbai naar Bangalore en de Indische collega’s hadden me verteld dat ik op tijd een taxi moest nemen om mijn vlucht niet te missen. Volgens hen kon de rit van kantoor naar luchthaven ergens tussen de 30 minuten en 2u30 duren...Deze keer had ik me iets beter voorbereid en ik had ‘s ochtends aan het hotel gevraagd of ze het mobiel nr van mijn Indische collega konden bellen wanneer de auto op de afgesproken plek was... (deze keer hebben ze me niet meer liggen, dacht ik). Om 16u30, nog steeds geen telefoontje. Ok, ik heb nog tijd, het zal wel meevallen met het verkeer. Om 16u45 nog steeds niets. Ok, nu maar weer naar hotel bellen. Yes sir, de auto is weg, ik zal u doorverbinden met de chauffeur. Uiteindelijk de chauffeur aan de lijn. Yes sir, I’m here in the parking garage for 30 minutes already. Oh? I was supposed to call you? Sorry sir…
Afscheid genomen van de Indische collega’s en op weg naar de luchthaven. ‘What time is your flight sir?’ ‘8pm.’ ‘Wow, you are early. Plenty of time. Have you seen anything in Mumbai, sir?’ ‘Eh, no, not really. Only airport-car-hotel-office.’ ‘If Ok for you, I can take you to some nice places in Mumbai, sir.’ ‘Ok for you?’ ‘Don’t worry you have plenty of time for you flight.’ Ik dacht: waarom niet? Misschien ben ik hier maar 1 keer en er zijn vluchten genoeg naar Bangalore. Ok! Let’s go! (zware inbreuk tegen BHP-Billiton safety policy!). Vlak voor de luchthaven (er staan bijna geen wegwijzers in Mumbai, maar die voor de luchthaven staan er wel), draait hij een of andere weg in, waar allemaal winkeltjes zijn en authentieke restaurantjes. Ik heb daar samen met de chauffeur wat rondgelopen, wat geshopt en afgedongen en dan hop weer door naar de luchthaven. ‘No worries, sir. Plenty of time. I know shortcut to airport.’ De chauffeur draait een hoek om en opeens helemaal geen asphalt meer. Diepe gaten in de weg en midden in de slumps. Dit is de achterkant van de luchthaven, sir. Vroeger was hier helemaal niks, maar nu hebben ze dit helemaal volgebouwd. Maar no worries sir. The government heeft al beslist dat die sloppenwijk hier weg moet en ze hebben een ander stuk land buiten de stad toegewezen gekregen. Too dangerous here. Ik heb weer mijn ogen uitgekeken en voelde me helemaal niet op mijn gemak. Niet dat ik bang was, want Indiers doen geen vlieg kwaad, maar ik was wel beschaamd. Ik als blanke in een dikke Toyota Camry met chauffeur door de sloppenwijk. Die rit kostte me 4000 Rupia (=60 Euro), wat waarschijnlijk voor hun een jaarloon is ofzo...toch even slikken...Uiteindelijk bleken we niet de enigen te zijn die deze shortcut kende en ook hier getoeter om door te kunnen. Maar wel netjes op tijd! En met cadeautjes! Mission acomplished!
Zover mijn Mumbai verhaal. Volgende aflevering: Bangalore!
Bangalore, 11-12 januari 2012
Na het avontuur in Mumbai, tijd om de vertrouwde plek in Bangalore op te zoeken. Ik had hetzelfde hotel geboekt met in het achterhoofd dat ik dat tenminste al kende en ook de weg naar kantoor zou herkennen en me niet meer op de verkeerde plek te laten afzetten.
Vlucht met JetAirways India was heel goed verlopen. Ook business class, maar vergelijkbaar mer Silk Air. Geen eigen scherm of bed. Maar, no problem het was maar een vlucht van 2 uur en het eten was heerlijk!
Weer netjes aan de luchthaven opgehaald door dezelfde chauffeur van vorige keer in zijn sjofele uniform met pet. Deze keer nam hij niet de ‘scenic route’ door het platteland, maar de hoofdweg van luchthaven naar hotel. Het was ondertussen 22u30 en heel erg rustig. De honden, koeien, hooiwagens, fietsers en voetgangers sliepen waarschijnlijk al. Bangalore (de grootste IT-stad in de wereld) is ook enorm aan het groeien en daar zijn ze ‘op zijn Indisch’ bezig met grote infrastructuur werken van luchthaven naar stad en van stad naar IT-industriegebied. Overal half-afgewerkte bruggen, fly-overs, putten, afval en drempels (om het verkeer dat zich toch nergens aan stoort wat af te remmen en de arme wegenwerkers te beschermen). Maar toch viel al gelijk op dat Bangalore een rijke en ‘propere’ stad is in vergelijking met Mumbai. Terwijl ik vorige keer Bangalore verschrikkelijk vies vond, had ik nu iets van. Wow. Wat een rijke stad...(niet te vergelijken met BE, NL en Singapore uiteraard).
Op tijd mijn bed in en volgende ochtend fris en vrolijk aan het ontbijtbuffet. Om 8u30 maar naar kantoor gemaild, ge-smst en gebeld om te checken of ze er al waren, want bevestiging dat alles geregeld was van hun kant had ik eigenlijk nooit gehad en de Indische security kennende, was ik op alles voorbereid. (Volgende keer een stukje over de Indische Security; ook de moeite).
Eerst geen antwoord. Om 8h45 toch antwoord. Ok, no worries, kom maar af. Alles is geregeld, we verwachten je, bel maar als je er bent. Met de chauffeur naar kantoor. Alles goed. Naar de receptie. Niemand. Naar de verantwoordelijke gebeld. Geen antwoord. Naar een andere collega gebeld: ‘Eh, sorry in meeting. Ben er in 10 minuten’. 5 minuten later komt de verantwoordelijke aangelopen. Sorry, sorry. How was your trip? Did you have breakfast already? (Indiers zijn namelijk altijd bang dat je niet genoeg te eten hebt. Volgens hen kan je niet op een lege maag werken. In de kantine daar zijn dan ook altijd mensen aan het eten...)
Het eerste wat je moet doen in Bangalore is je PC afgeven aan de IT-afdeling en dan gaan ze je PC scannen om te kijken of alles in orde is en je geen virus of dergelijke zou hebben en het netwerk vervuilen. Dat proces duurde vorige keer 30 minuten. Deze keer bleek dat een of andere security pack van Windows niet up-to-date was (terwijl er in Mumbai en Singapore niets mis is met de PC en ik voor de veiligheid ’s ochtends voor ik naar kantoor ging nog een laatste virus scan had uitgevoerd en updates had geinstaleerd). Uiteindelijk kreeg ik pas om 12u30 mijn pc terug en kon ik aan de slag! Geen probleem. Het netwerk is daar toch zo traag dat je telkens je klikt je 3 seconden kan wachten voor er iets gebeurt. Echt schandalig! Dan hebben ze daar een off-shore model waar ze ‘goedkope’ Indiers het werk laten doen in minderwaardige omstandigheden (weinig plaats, slechte stoelen, slechte verlichting, verouderde PC’s) en dan zorgen ze er niets eens voor dat de toegang en de snelheid van het systeem goed is. Blijkbaar is het al 3 jaar zo en elke dag komen er klachten vanuit India, maar nog steeds is er geen oplossing. Echt schandalig. En toch slagen ze er in India in om hun werk tijdig klaar te krijgen. Echt respect heb ik voor ze. Ze werken in minderwaardige omstandigheden, voor een beperkt loon. Vaak moeten ze van ver en met de bus naar het werk komen, waarbij de meesten er zowel ’s ochtends als ’s avonds tussen de 1 en 2 uur over doen. De IT-bedrijven liggen in nieuwe industriegebieden buiten de stad en er zijn nu wel een aantal woonwijken gebouwd in de buurt, maar door de grote groei en de schaarste zijn de prijzen daar vaak belachelijk hoog. De huurprijzen in Bangalore zijn de laatste 10 jaar met een factor 100 omhoog gegaan.Daarnaast moeten ze zich dikwijls ook nog aanpassen aan de werktijden van de ‘klant’. Gelukkig moeten ze zich voor het BHP-project niet echt aan de Singapore tijd(SGT) houden en wijkt de SGT niet te veel af van de Indische tijdzone, maar de mensen die in ‘support’-mode werken, moeten zich wel vaak schikken aan de tijden in Europa (4,5 uur verschil, dus 4,5uur later beginnen en stoppen met werken dan in Europa) of de US (10,5u of 13,5u verschil, maw de werkuren in US, is nacht in India)... Ik las dan ook een artikel in de lokale krant dat veel ouders het heel moeilijk hebben om tijd te maken en besteden aan hun kinderen en dat dat echt een probleem aan het worden is. In Bangalore werken meestal zowel man als vrouw en meestal wonen de ouders niet in de buurt... Veel Indische IT-ers zijn immers vanuit alle streken van India naar Bangalore gekomen... Weinig of geen kinderopvang en geen werkloosheidsuitkering. RESPECT! Wat hebben Belgen en Nederlanders dan toch vaak een luilekkerleventje!
Indiers zijn wel heel fijne en positieve mensen. Ondanks alles, klagen ze niet en zijn ze meestal (tenminste toch tov ons) heel positief. Ze zijn ook altijd blij als we er zijn en we ze de verdiende aandacht geven en hun het gevoel geven dat ze wel degelijk belangrijk zijn. Ze willen je het ook altijd naar je zin maken. Je mag ’s middags je lunch niet zelf betalen bvb.(ook al verdien je wlk 10x meer dan zij) en ze vragen altijd hoe het gaat en of je wel genoeg gegeten hebt.
Donderdagavond hadden ze dan ook een uitje en etentje voor ons geregeld. (Philippe, een andere Belg van het project, en ik waren de ere-gasten). Dat uitje gaat dan ook op zijn Indisch...Er wordt op voorhand een mail uitgestuurd dat we om 5u zouden vertrekken en dat we onze dag daarnaar moeten indelen. So far, so good. Om 5 u is niemand klaar...Uiteindelijk moet de chef dan iedereen achter de veren zitten en vertellen hoe en wat precies ze moeten doen en wat er van hun verwacht wordt...We zouden gaan bowlen in de gloednieuwe mall op 10 minuten van kantoor. Helemaal goed. Leuk uitje, met een onverwachte winnaar (ikzelf, lol). Helemaal top! Na het spelletje bowling: Tijd om te gaan eten. Foodcourt is op de 4de etage, jongens! Iedereen naar boven. Blijkt dat de foodcourt nog niet open is! Krantenpapier tegen de ramen... Wat nu? Ravi (de chef) had nochtans gereserveerd! Waarschijnlijk had iemand hem gewoon iets wijs gemaakt aan de telefoon. En ook toen we de mall inliepen en vroegen waar de foodcourt was, zeiden ze vrolijk: op de 4e etage. Toch wel een apart volkje die Indiers. Uiteindelijk heeft Ravi eerst een ijsje geregeld. De ijstent was wel al open in de foodcourt. En daarna heeft hij nog een etentje kunnen regelen in een naburig hotel. Komt allemaal goed, no worries!
Helaas heb ik dat etentje niet mee kunnen maken en moest ik alweer op weg naar de luchthaven. Back to Singapore. Weer helemaal top met Singapore Airlines. Lekker 3u kunnen slapen in de Business Class. Geland om 6u Singapore tijd. 6u45 thuis. Ngadia en Jack zaten al aan de ontbijttafel. Sem kreeg ondertussen de fles. Ontbijtje meegepikt. Gedoucht, samen met Ngadia en Sem, Jack naar school gebracht. Metro in en weer aan de slag tot 5u. Luileker leven in Singapore? Ik laat het aan jullie over om daarover te oordelen...
Security in India
Hier wilde ik toch nog een apart stukje over schrijven omdat dat toch ook wel erg ‘apart’ is.
Sinds de recente aanslagen en de nog grotere vrees voor nieuwe aanslagen in India zijn de Indiers erg op security gefocused. Niet zoals in Amerika, maar the ‘Indian Way’.
Zoals ik al gemeld heb, moet je vooraleer je naar India kan een Visum hebben en moet je een ‘interview’ doen op de ambassade. Een van de vragen is dan of je al in Pakistan bent geweest. Als je daar positief op antwoordt, ben je natuurlijk al gelijk verdacht.
Als je naar India vliegt moet je ook een formulier invullen en als je de luchthaven uitkomt, zie je overal militairen met machine geweren...
Een aantal jaren geleden is er een grote aanslag in India geweest op een groot hotel vlakbij de Taj Mahal in New Delhi. Sindsdien hebben alle grote en dure hotels een security team in dienst. De procedure is als volgt: Je rijdt met de auto tot aan de poort van het hotel. Aan de poort van het hotel staan 2 of 3 security officers in uniform. De wagen stopt. De mannen salueren naar de chauffeur. De chauffeur doet de kofferbak open. 1 van de security officers kijkt in de kofferbak. De 2de kijkt met een spiegel aan een lange stok onder de voorkant van de auto (enkel en alleen aan de voorkant, nooit onder linker-, rechter-, of achterkant. Alsof een terrorist enkel een bom onder de voorkant van de auto zou plaatsen. Duh!). Als er een 3de security officer is, dan kijkt die heel streng de auto in naar de chauffeur en de passagier. Na dit ritueel, salueren ze, gaat de poort open en mag je met een weids gebaar door. Vervolgens stap je uit de auto aan de ingang van het hotel. Dan moet je opnieuw door een security checkpoint. Een soort van poort vergelijkbaar met zo’n scan-poort op de luchthaven. Als je een laptoptas en mobiele telefoon bijhebt, mag die niet door de poort, maar moet je die afgeven aan de security man naast de poort. Die kijkt dan even in de tas. Vervolgens loop je door de poort en wordt je nog eens door een andere security man met zo’n toestel gescand. Eindelijk ben je binnen!
Voor kantoren en luchthaven zijn er vergelijkbare security procedures:
Als je op kantoor komt aangereden met de auto staan er ook 3-4 security mannen je op te wachten. Dezelfde procedure met kofferbak , spiegel en inkijken vindt plaats en als je niet de juiste pas/toegangskaart om je nek hebt, mag je niet door. Dan moet je bellen naar je contactpersoon en moet je je paspoort laten zien, anders kom je er niet in. Als je dan uiteindelijk het kantoor binnen bent, krijg je een toegangskaart met je foto en naam erop die je de hele tijd zichtbaar om je hals moet dragen. Elke deur is ook uitgerust met een electronisch toestelletje om de deur te openen. Telkens als je een deur wil openen (uitzondering is het toilet), moet je je batch daar voor houden. Is een super grappig zicht, want zelfs al is de deur al open en loop je met een groepje van 5-10 door de deur, toch zal iedereen stoppen en de batch voor de reader houden, tot er een pieptoon is alvorens door te lopen. Ook heb je aan elke lift en trappenhal een security officer zitten, die kijkt of je wel badge om je nek draagt. De hele dag zit die man op een stoelletje te kijken of iedereen wel zo’n pasje om de nek heeft en badget als hij/zij door een deur loopt...
Om op de luchthaven in de vertrekhal te kunnen komen, is er ook een aparte security procedure. Als je geen print hebt van je boardingticket, mag je de luchthaven niet binnen. Er staan een hoop streng kijkende militairen met machinegeweren aan de ingang van de luchthaven en als je je paspoort en die printout niet bijhebt, mag je niet binnen. No excuses...
Nog iets aparts op de luchthaven is het feit dat je een formulier moet invullen als je India verlaat. Normaal gezien vul je zo’n formulier in, als je een land binnenkomt, maar in India is dat zowel bij binnen als buitenkomst. En ze stellen strenge vragen: Waar ben je geweest, waar ga je naar toe? Heb je geen visum nodig om als Belg naar Singapore te vliegen? Nee? Ben je zeker? Als je deze test hebt doorstaan, dan krijg je een stempel op je paspoort en op je boardingcard. Die stempel op de boardingcard wordt dan weer gecontroleerd door een andere persoon en vervolgens moet je door de standaard handbagage check zoals in elke luchthaven. Alleen is dat in India weer niet helemaal standaard. In India hebben ze namelijk een aparte rij voor mannen en vrouwen. Je moet eerst door een poortje en daarna wordt je behoorlijk grondig gefouilleerd. En je handbagage wordt gelabeled. Als je handbagage goed door de scanner is gekomen, krijg je dan ook een mooie stempel op je handbagagelabel. Deze stempel wordt dan weer gecontroleerd als je het vliegtuig instapt. Eindelijk kan je India veilig verlaten...
India een apart, maar wel super fascinerend land!

Geen opmerkingen:
Een reactie posten