'Woonplezier' en werkende moeders

Een warm en gezellig huis is belangrijk, althans..vinden wij..
En een blog moet vooral eerlijk zijn. Hier schijnt iedere dag de zon en is het warm, maar zo hebben we ook elke dag regen. En reality checks, die zijn vooral goed en nodig. Onderstaande is misschien niet zo leuk om te lezen, maar we willen jullie vooral een echt beeld geven van hoe het hier is.


Afgelopen zaterdag zijn we naar IKEA geweest om de grote (basis)stukken te bestellen. Onder grote druk, we hebben immers niet veel tijd, vorige week flink wat uurtjes besteed aan het vinden en bij elkaar zoeken van spullen die ons nieuwe thuis moeten maken. Feel the pressure, de tijd tikt...vrijdagavond krijgen we namelijk de sleutel en het is wel fijn als alles er op tijd is. Uiteindelijk kon IKEA alles de volgende dag al leveren (ipv de eerder afgegeven levertijd van een week), maar goed beter op tijd dan te laat :-).
We begonnen vlotjes..het is namelijk heel fijn wanneer je IKEA al langer kent, je kent de meeste meubels wel dus was het nu vooral kleuren en maten. (Hierbij stiekem online hulp gehad van een vriendin die intereurvormgeefster is - thanks E!! - om de laatste twijfels weg te nemen)
Zaterdag is samen met de zondag wel een horrordag om naar IKEA te gaan, dus gingen we dit snel en gesmeerd doen.
Bank was zo in de pocket, op naar de bedden. Ons even laten afleiden door een ander model, maar toen toch terug naar het originele plan. Shoot handtas kwijt..bij de matrassen laten staan tijdens het proef liggen!! Oh nee! Weer naar de matrassen en dan ben je blij dat dit Singapore is: 6 mensen die zich bekommeren om de eenzame tas. Ok, opluchting dat de tas terug is en bedbestelling plaatsen...'oh ja en kunnen we hier dan ook gelijk de rest van het lijstje bestellen?'. Geen enkel probleem, we hadden enkel nog geen matras voor Jack gekozen. Dus toch maar door naar de kinderafdeling..
Ik had haar al een tijdje in het oog, een vrij lange Amerikaanse dame. Praatte iets te hard, een beetje verontwaardigde blik in de ogen, zo van 'Hallo mensen, jullie moeten mij als eerste helpen' en deed erg opzichtig. Als zulke mensen op mijn 'radar' verschijnen, druk ik snel op de 'ignore button'. Ik hoor dan ook werkelijk niets meer. Mark had juist wel alles gehoord. 
Samen met haar moeder en een IKEA medewerker bekeek ze een kinderbed. Het frame had ze niet nodig, enkel een matras en de lattenbodem. Of dat ook kon? Het was immers maar voor de maid..
Eerlijk he, het was maar goed dat ik dat niet gehoord had.. Zoals al eerder geschreven is een hulp hier vrij gangbaar. Het zijn vaak ook moeders die zelf kinderen hebben, maar thuis alles achter laten om de kost te verdienen en zo hun gezin of familie te onderhouden. De voorziene ruimtes in de huizen en appartementen zijn al niet echt groot, maar trust me..het frame van het kinderbed had er echt wel ingepast hoor!
Plaatsvervangende schaamte...echt waar..uiteindelijk hebben we onze bestelling gedaan, de Zweedse balletjes geskipt (er stonden meer dan 100 mensen keurig rustig in de rij te wachten!!) en omdat het toch al drukker begon te worden nog wat kleine spullen gehaald en snel naar de kassa gegaan. Heerlijk dat we nu een eigen auto hadden en daardoor snel weg waren. De rest van de spullen, veel kleinere dingen, zal ik van de week gaan halen.


Over moeders gesproken nog een kleine ervaring die toch ook wel een ander inzicht van Singapore beschrijft.
Maandag mochten we naar 'Ministry of Manpower' (het ministerie van werkgelegenheid) in het centrum van de stad om daar de aanvragen voor de dependancy passes (DP) van J, S en mijzelf te mogen aanvragen. Op naar het accountantskantoor wat ons daarin begeleidt.
Het regende en samen met de jongens heb ik gelukkig op tijd een taxi kunnen pakken. Mark zou met de taxi vanuit kantoor komen naar het accountantskantoor waar we elkaar zouden ontmoeten. Ik was blij dat ik zelf niet met de auto was gereden want had echt nog geen flauw benul waar ik de auto had moeten parkeren.
De aardige chinese chauffeur was zo aardig om het onderstel van de kinderwagen bovenaan de trap te zetten, waar de ingang van het kantoor was. Veel gebouwen hebben hier trappen en dan pas de entree, niet echt kinderwagen- maar vooral niet rolstoelvriendelijk.
Mark vond ons en samen naar de liften om naar de juiste kamer te gaan. (Niet elke lift gaat hier naar elke afdeling, soms heb je ook liften die enkel de oneven verdiepingen bedienen en om naar een even verdieping te gaan moet je dan een roltrap of een gewone trap maken. Snap je?)
Bij de afdeling stonden alle schoenen en slippers buiten. Voelde net een beetje dat we de kamer van Bert Cooper betraden (van Mad Men) waar je ook je schoenen uit moet doen. Het kamertje was klein, stond vol dozen en archiefmappen en tussen de 'georganiseerde stapels rommel' door zaten een aantal vrouwen druk achter hun computer. Een assistent kwam aangelopen met de juiste papieren, wat krabbels hier en daar en dan natuurlijk het betere stempelwerk. Papieren klaar en op naar het ministerie dat aan de overkant ligt.
De officiele aanvragen daar gingen vrij vlotjes, een jonge toch strengkijkende mevrouw deed de invoer van alle gegevens die door mij keer op keer gecontroleerd en bevestigd moesten worden, terwijl Mark Sem de fles gaf. Daarna werden de vingerafdrukken van mijn duim ingescand. Wanneer ik de volgende keer Singapore binnen ga bij de paspoort controle hoef ik straks alleen maar mijn DP te geven en mijn duim in te scannen. Ben benieuwd. Uiteindelijk alles ingevoerd en afspraken gemaakt over het afhalen, alles net voor sluitingstijd want de lichten gingen al uit. Hup naar buiten en binnen het grote gebouw opzoek naar het toilet, Sem had een  volle luier. 
Begreep eerst niet zo goed waarom de assistent mee liep, maar kwam er al snel achter dat er geen verschoningstafel was en enkel smalle wastafels waarop ik Sem kon neerleggen. Met een beetje passen en meten ging het best. Ze heeft Sem even vast gehouden terwijl ik alles opruimde en vertelde dat ze een dochter van negen heeft. 'Of ze nu nog op school is,' vroeg ik haar. 'Nee, nee nee, ze heeft sinds 18 november al vakantie tot begin januari'. 'Dus ze is nu thuis?'. 'Ja, ze is thuis, mijn man werkt pas vanaf 12.00 uur dus 's middags is ze alleen thuis.' Het was inmiddels al 18.00! 'En is opa of oma dan daar of de buren? Houden die dan een oogje in het zeil?' 'Nee hoor, nee, ze is gewoon alleen thuis. Ik bel haar af en toe om te vragen hoe het gaat.' Durfde niet te vragen of het 'very normal' was, maar aan haar hele houding te zien wel.
Dus niets buitenschoolse opvang en maids hier voor de 'gewone' Singaporezen. Gewoon allebei keihard werken en 1 kind hebben wat heel vaak dus alleen thuis zit. Zo'n drukke stad, zoveel mensen maar toch ook zoveel mensen alleen. Het is zo'n andere cultuur. Ik vermoed dat er veel mensen zijn in deze situatie en ook dat veel kinderen vaak alleen thuis zitten. Er wordt echt al wel een bepaalde volwassenheid van deze kinderen gevraagd waarvan ik maar hoop dat ze die aankunnen. Het zal mijn moederhart zijn, maar het raakte me. Niet alleen dat meisje, maar ook die moeder die dan toch niet helemaal gerust is maar waarschijnlijk moet gaan werken omdat het allemaal niet anders kan.
Singapore is echt wel  'fun' voor de rijken, de mensen die echt heel veel geld hebben, de miljonairs, miljardairs (er lopen er hier genoeg), maar voor alle anderen, ook voor ons, is het echt kei en keihard werken. Dagen van 12 uur of meer zoals Mark die maakt, ongeacht welke sector, zijn normaal. Van 09.00-17.00? Dat bestaat hier niet.
Wat zijn we toch verwend!..