Gong xi fa cai

Het is al weer alweer even geleden dat ik echt in de pen ben gekropen. Tussendoor wel wat updates over hoe het hier met de kinderen gaat, maar niet veel meer over de echte belevingen hier. Ik ben nu net klaar met het schrijven van deze blog..Mark vond hem heavy..ik ook, maar het moest. Dus je kunt nu nog besluiten om te stoppen met lezen en straks lekker weer lekker aan te haken bij de volgende blogs.

Ik heb het erg moeilijk gehad om me er toe te zetten om achter de pc te gaan zitten en te schrijven over belevenissen, ervaringen zowel oppervlakkig als meer diepgaand. Ik heb er al eerder over geschreven, over dat ik vind dat een blog voor mij echt moet zijn, of in elk geval toch onze blog. Je kunt schrijven en daarbij illusies voorschotelen en alles zo mooi maken als je wil, maar om dicht bij jezelf te blijven in het schrijven is een ander verhaal. Moet het dan allemaal diepzinnig zijn? Nee, het moet echt zijn en sinds het begin van het nieuwe jaar tot nu heb ik het daar best moeilijk mee.

Op 4 januari, na alle gelukkige nieuwjaarwensen, hebben we via een goede vriend slecht bericht gekregen over een Belgische vriend die al twee jaar in Australië verbleef. Direct gebeld en voor het eerst ervaren hoe ver Singapore dan daadwerkelijk is. Afstand is relatief in deze tijd: mail, skype, social media, etc. zijn dingen die ‘de wereld kleiner maken’. Moesten we 20 jaar geleden deze stap gemaakt hebben door naar Singapore te verhuizen, dan verliep alle communicatie met ‘het thuisland’ per luchtpost en af en toe per telefoon. De ‘tijd van nu’ maakt afstand gevoelsmatig vaak kleiner, helemaal wanneer je op school spontaan weer toevallig oudcollega’s tegen komt (voor insiders: de 4^e al van Accenture :-) ), dan voelt de wereld soms niet groot genoeg! Zover weg en dan nog bekenden blijven tegen komen.
En dan nu voor het eerst voelen dat afstand toch ook echt nog ver kan zijn. Je weet het, je beseft het, maar om eerlijk te zijn had ik het tot nu nog niet echt gevoeld.

‘Een van de beste vrienden van een goede vriend’, wat zegt dat? Het zegt iets over relaties. We hebben allemaal relaties en ze zijn allemaal verschillend: in alle soorten en maten. Kortstondig, voor het leven, oppervlakkig, diepgaand, easy-going, of toch elke keer weer het ijs moeten breken.. Iedereen beleeft bestaande relaties op zijn of haar eigen manier.

We werden gegrepen op 4 januari door dat ene telefoontje uit Belgie over Steven die nu in Australië zat. Steven is op 29 december tijdens het hardlopen op het strand overleden aan een hartfalen. Afgelopen oktober was hij net 30 geworden. In 1 keer weg gegrepen. Hoe onwerkelijk en hoe groot de schok.. We kennen Steven vooral van een Europareis die ik in 2007 voor het eerst mocht maken met Mark en vrienden van hem. Het was mijn eerste ‘vriendenvanMarkreis’ sinds ik met hem samen was, beetje onzeker natuurlijk maar super hartelijk onthaald en ik voelde me gelijk thuis. Echt een te gekke vakantie gehad met herinneringen die je niet meer vergeet! Daarna kwamen we Steven vaste prik tegen op Werchter, altijd feest! We zagen elkaar niet vaak, maar wanneer er ontmoetingen waren voelde het alsof het gisteren was dat we elkaar weer gezien hadden. Altijd lachen, echt waar. Een super enthousiaste, vrolijke kerel, ondeugend, sportief en ondernemend en in Australië de vrouw van zijn dromen gevonden.
Het voelde zo onwerkelijk vanaf het moment dat het bericht begon door te dringen. Waarom nu net hij? Allemaal vragen die door je hoofd razen waarvan je weet dat er geen antwoord op komt.
En onbewust trok ik tegelijk ook de parallellen. Hij zat ook in het buitenland, had daar inmiddels het e.e.a. opgebouwd, was ook reislustig en had nog zoveel meer willen doen. Voor mij werd alles in 1 keer weer in perspectief geplaatst. Iedereen roept altijd maar ‘Live your dream’, Geniet’, ‘Neem het ervan’, je weet wel al die uitspraken die absoluut ergens op slaan, maar die we eigenlijk heel vaak vergeten daadwerkelijk te doen. ‘Vergeten’ omdat we eigenlijk te druk zijn met alles wat ons dagelijks bezig houdt, omdat we denken dat we tijd genoeg hebben of omdat het ons soms ontbreekt aan lef (ik heb het hier niet over middelen!)om daadwerkelijk te doen wat we het liefst zouden willen.
Dit gebeuren plaatste voor mij alles weer flink in perspectief. Ik heb vroeger ook wel dat soort momenten gehad en wanneer je dan achteraf terug kijkt betrap je jezelf erop dat het toch niet lang duurde voordat dat weer naar de achtergrond dreef en je gewoon weer de dingen deed die je altijd deed.

Misschien kwam ‘het in perspectief plaatsen’ en daarmee de zelfreflectie, nu scherper aan omdat ik daar in mijn hoofd nu daadwerkelijk meer ruimte voor heb en daar sowieso al mee bezig ben doordat ik bemerk dat die ruimte is ontstaan (hoop dat je het nog snapt). Binnen een korte tijd is bij ons ook het roer omgegaan en zitten we nu in een totaal andere situatie dan de ‘veilige situatie’ waarin we zaten. In het eerste bericht van deze blog beschreef ik het als ‘het zitten in een roller coaster..die kriebels..je weet dat er iets komt, maar hoe? En het is allemaal spannend’. Van ‘comfortabel’ ging ik naar de ‘roller coaster’ waarbij je dan heel snel uitkomt op ‘wat wil ik nu echt?’ vraag. Ik besef heel goed dat ik nu meer de ruimte krijg om die vraag te beantwoorden, om daarbij dicht bij mezelf te blijven en om vervolgens alles eruit te halen wat er in zit! Want lieve mensen, dit is echt geen preek, maar je moet eruit halen wat erin zit!

Op de dag van Stevens begrafenis kregen we het trieste bericht dat de zoon van een van de bestuursleden van Sumba Care, zeer zeer ernstig ziek is. Net zo oud als ik, binnen 3 weken 14 kilo afgevallen, van het kastje naar de muur gestuurd om vervolgens het nieuws te krijgen dat je een ongeneeslijke vorm van kanker hebt.. (uit respect noemen we hier verder geen namen). Ook hier hebben we een opdonder van gekregen. Checken we dagelijks onze mail om te zien hoe het gaat en houdt het ons bezig. Het is namelijk niet enkel ‘de zoon van’, we kennen hem en zijn vrouw, versbakken ouders van een kindje ook van juli 2011 net als Sem, twee hardwerkende toegewijde mensen. Net als hun ouders zetten ze zich in voor Sumba Care waar ze kunnen. BAM! Terug naar de werkelijkheid. Ze staan op ons lijstje, we blijven voor de hele familie bidden en betuigen steun, maar echt mensen Singapore is dan echt ver.
De behoefte aan het geven van een welgemeende knuffel, het geven van een schouderklop of langs gaan om iemand op te beuren: het kan gewoon niet. Enkel de platte letters van de mail waar je dan het juiste gevoel in probeert over te brengen.
Het niet kunnen vasthouden van de eerste baby van je vriendin, de kinderen van je vriendinnen zien groter worden, net als de buik van je schoonzusje en nicht. Het kan niet.
Het kan gewoon niet, behalve als ik super lange armen zou hebben :-) en dat het echt niet kan, dringt nu door.. Verstandelijk weet je het, maar nu krijgt het meer diepte. Misschien ook omdat het een opeenstapeling is van allerlei dingen die we missen en die nu onlangs gebeurd zijn. Het zijn fases waar je doorheen gaat wanneer je alles achter laat. Hierna komt hopelijk de ‘berustingsfase’. 

Het is echt een proces, tenminste zo voel ik het. Nog steeds spannend en leuk? Ja zeker! Maar altijd even makkelijk? Nee. Maar dat geeft ook niet.
En die leuke reisverhalen dan? Komen die nog? Jazeker wel! Maar ik moest eerst even ruimte maken in mijn hoofd omdat weer op een ‘eerlijke’ manier te kunnen doen. En weet je..dat van me af schrijven op deze manier helpt sowieso. Ik mis jullie nu gewoon even meer dan normaal, en dat mag van mezelf, hihi.
Daarom ook blij met het Chinese Nieuw Jaar wat gisteren is ingeluid! Gewoon een tweede O&N voor ons. Echt heel veel over te vertellen, maar ik heb tijd, het duurt namelijk 15 dagen! Ik ga er weer tegenaan :-)!

Daarom nogmaals voor iedereen: Een gezond, gelukkig 2012! Maak er een super mooi jaar van!

GONG XI FA CAI !! (We wish you a very prosperous year!!)

En voor wie wil horen hoe dat klinkt :-):
http://goodcharacters.com/newsletters/gong-xi-fa-cai.html

Veel liefs en geniet lieve mensen!
Ngadia