Mark in India (Bangalore of Bengaluru)

Zoals jullie weten, ben ik momenteel in India voor een Business trip. Op het project van BHP-Billiton werken we immers met een zogenaamd ‘offshore factory model’. Dat betekent dat alles bedacht en neergeschreven wordt in zogenaamde functional specifications in Singapore. Maar alle functionaliteit of programma’s worden gebouwd of geprogrammeerd in de software of ontwikkelings factory van Accenture India. Ik ben nu in de kantoren van Accenture in Bangalore (4 torens, 12 verdiepingen hoog, 10.000 man)  om de 15 ontwikkelaars van ons stukje te ontmoeten en kennis over te dragen (later communiceren we enkel via mail, communciator en telefoon), maar het is toch handig een gezicht te hebben en ze persoonlijk eens ontmoet te hebben. 

Voor mij is het de eerste keer in India. De trip op zich naar India is echt wel een belevenis. Ten eerste moet je een visum hebben om naar India te kunnen reizen. En aangezien ik nog maar kort in Singapore woon (en dus verdacht?), moest ik eerst naar de Indiase Ambassade voor een interview. Dat interview stelde helemaal niets voor: 3 vragen: 1. Je woont nog niet lang in Singapore? 2. Ben je ooit al in India geweest? 3. Waarvoor ga je? Ok, dan krijg je niet het gevraagde multiple visit visum, maar krijg je voorlopig een single visum. Dus als ik een volgende keer terug moet dan mag ik opnieuw naar de ambassade voor hetzelfde interview.

Daarna was er de stress om op tijd in de luchthaven te geraken. We hadden zondagavond beslist om het appartement te nemen en de LOI (=letter of intent, dit is een standaard brief waarin je aangeeft voor het afgesproken bedarg te huren met een aantal extra voorwaarden) en de bijhorende waarborg moest nog aan de makelaar overhandigd worden. De makelaar zorgde voor de LOI en we zouden om 9u aan de bank afspreken om alles te regelen. Om 8u45 belde ze dat ze dat niet zou redden omdat het systeem vastzat en ze niet alle gegevens op tijd had kunnen ingeven, maar om 10u moest ik vertrekken om tijdig mijn vlucht naar India te kunnen halen. Uiteindelijk op de luchthaven afgesproken en is alles in order gekomen en hebben we daar de transactie kunnen tekenen. In principe is alles goed en normaal gezien kunnen we op 5 december verhuizen naar ons nieuwe stekje.

De vlucht (business class, maar viel tegen en stelde niks voor) verliep vlot en op de luchthaven werd ik netjes opgewacht door de chauffeur van het hotel. (in een sjofel chauffeurspak).

De rit naar het hotel is er een die ik niet snel zal vergeten:

Ongeveer 45 minuten door een aantal dorpjes, waar de koeien en geiten en honden los over straat lopen. Overal zie je stalletjes en krotten langs de weg en ook de mensen lopen gewoon van links naar rechts kriskras de straat over. Alle mogelijke voertuigen zie je: gewone auto’s, traktors, koeienwagens, fietsen, bromfietsen, moto’s, tuktuks, trucks...en alles rijdt door elkaar en alle voertuigen zijn zo zwaar mogelijk beladen. Met zijn 4-en op een bromfiets? Geen probleem. Bijna allemaal rijden ze zonder helm en met blote voeten. Soms zie je een vader met 2 kinderen en zijn vrouw op een bromfiets. De man dan soms met een helm op, maar vrouw en kinderen niet. De vrouw zit dan ook meestal in traditionele klederdracht in zijdelingse zit achteraan op de brommer. Er wordt zowel links als rechts voorbijgestoken, waar er een gaatje is, duiken ze in. Even toeteren en klaar...Niet normaal...Gelukkig zijn er heel hoge drempels aan de rand van en in de dorpen anders zouden er nog meer ongelukken gebeuren. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Ik wilde foto’s nemen, maar wist gewoon niet waar eerst kijken. Ik ga proberen op de terugweg wel wat foto’s te maken...

Het hotel is ook een aparte ervaring. Ik werd netjes afgezet en door een soort persoonlijke assistente naar de balie begeleid. Daar kon ik inchecken en terwijl ik aan het tekenen was, kreeg ik een paars drankje in mijn handen gedrukt en moest ik dat ter plekke opdrinken. Vervolgens werd ik naar de kamer begeleid waar ik rondgeleid werd en waar me uitgelegd werd hoe ik alles moest bedienen en waar ik alles kon terugvinden. De kamers zijn ook heel erg kitscherig. Deze hoteleigenaar heeft er geprobeerd een ‘design’-hotel van te maken, maar laten we zeggen dat het een goedkope poging is geworden. Maar voor de rest alles in orde. Alleen slaap ik aan de straatkant...Ik hoor dus heel tijd het getoeter van alle wagens...

Het eten in het hotel is wel super lekker. Gisteren een kebap-kip maal met naan gegeten, ongelooflijk lekker. Ook het desert met een chocolade gebakje en vanille-ijs smaakte echt lekker.

Vandaag dan naar de factory geweest. De rit er naar toe was ook een ervaring. Ik werd door de chauffeur aan een verkeerde locatie afgezet. Gelukkig had ik het snel door en konden we vervolgens door naar de juiste locatie. Daar aangekomen mochten we van de security eerst het terrein nog niet binnen...Na een aantal telefoontjes lukte het uiteindelijk toch. Daarna nog wat formaliteiten en uiteindelijk konden we de fabriek in en de mensen ontmoeten.

Het terrein en de gebouwen zijn enorm. 4 grote torens. 12 verdiepingen hoog. Ik geloof dat er 10.000 mensen in werken.

De mensen zijn hier wel super aardig en gedienstig. Maar het is hier echt een fabriek. Echt wel apart.
Het aantal snorren valt wel mee. En wat ook opvalt is dat de meeste vrouwen (90-95%) toch nog steeds erg traditioneel en kleurrijk gekleed zijn. Ook wel apart.

De lunch was ook een ervaring. Een hele verdieping is ingericht als een soort van marktplaats waar er verschillende eetruimtes zijn met verschillende keukens (Noord-Indische, Zuid-Indische, pizza, broodmaaltijden, hamburgers,...). Ik heb een locale rijstmaaltijd met kip geprobeerd. Was wel lekker.

Maar eerlijk gezegd vind ik het hier redelijk depressing in de factory. Het is wel een beetje aangekleed met borden/posters van Accenture, BHP Billiton, Akzo Nobel, maar het het is toch echt wel een fabriekshal met rijen en rijen bureaus en pc's en tussenschotten met nauwelijks ruimte. Ik denk dat iedereen ongeveer een ruimte van 2 op 2 meter heeft. Er zijn ook bijna geen meeting rooms, er is een kleine koffieruimte aan elke uiteinde van de ruimte. (ik schat dat een open space of werkruimte ongeveer 50 meter lang is en 20 meter breed.) Alleen maar rijen en rijen bureaus met tussenschotten en PC's...depressing...als je zo jaren moet gaan werken...

Maar India is echt wel apart, erg fascinerend en bizar.

Op zich is alles hier aanwezig. Genoeg mensen en goede wil en kennis. Maar het is hier zo vuil.
Ik weet bvb niet hoe oud de gebouwen hier van Accenture zijn. (ik schat max. 5 jaar). Maar zo vuil en al afgeleefd. Niet normaal en -voor mij- niet te begrijpen. Poetsen zou hier eigenlijk niets mogen kosten, maar blijkbaar is dat toch een te hoge kost of gewoon niet belangrijk. Toch wel anders. Zeker als je het dan vergelijkt met Singapore. Waar alles high-tech en super netjes is. Toch wel een groot contrast.

En het verkeer en de stalletjes/eet-standjes/krotten/dieren/vervoersmiddelen langs de weg. Niet normaal echt apart. Ook het straatbeeld is vuil. Langs de kant zie je vanalles rondslingeren. Sommige wijken/straten worden wel schoon gehouden, maar daar is er dan een opzichter bezig een team aan te sturen. Ga je buiten die wegen dan is het vuil. Moet toch wel hun cultuur zijn.

Je moet het eigenlijk wel gezien hebben.

Ik denk dat een vakantie hier echt wel de moeite is. Meer de moeite dan hier werken.

Voor mij is/was dit bezoek op zich leuke ervaring, maar na 1 dag in de factory heb ik het wel al gehad. Hier meer dan een week zitten, zou een marteling zijn.

Ik zal morgen eens proberen foto's te maken. Durf dat nu nl. niet zo goed. Als ik nu een phone had gehad met een degelijke camera of zo dan zou het minder opvallen.