zondag 28 oktober 2012

Eindelijk zijn Charlie en Ngadia thuis

Eindelijk!

Nadat de bevalling supervlot verlopen was, was het een onverwachte domper dat Charlie en Ngadia langer dan de verwachte 2 nachtjes in het ziekenhuis moesten blijven.
Vanmorgen kregen we dan toch het goede nieuws. De foto therapie en het bijvoeden (onder regie van Ngadia) hadden het gewenste effect gehad. Charlie zijn 'geel'-waarden waren enorm gezakt en hij was ook goed bijgekomen. Hij weegt nu weer ruim boven de 4kg.
Jack was heel blij dat zijn broertje eindelijk naar huis mocht komen.


Nu kunnen we eindelijk echt Charlie leren kennen, genieten en beginnen wennen aan elkaar en de nieuwe situatie. Spannend!


vrijdag 26 oktober 2012

Jaundice

Minder goed nieuws.
In plaats van samen thuis te genieten van Charlie, zijn Charlie en Ngadia nog steeds in het ziekenhuis.
We hadden verwacht dat we gisteren naar huis zouden mogen gaan, maar de pediator vond dat hij te 'geel' was en stond ons niet toe hem mee te nemen.

Charlie heeft 'jaundice' of in het Nederlands geelzucht.
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Geelzucht)


Geelzucht komt bij pasgeborenen vrij vaak voor en wordt meestal snel verholpen door de baby in het zonlicht te leggen of zoals ze nu doen met Charlie in Singapore, met lichttherapie.

Charlie ligt nu dus de hele dag in de kraamkamer van het ziekenhuis (samen met een 30-tal andere babies) onder de 'zonnebank' in de hoop dat met blauw licht de kleurstof in de huid in een goed oplosbare vorm wordt omgezet en hij niet meer geel ziet.




















We hopen maar dat hij snel naar huis mag.


woensdag 24 oktober 2012

Charlie

Hoera!
Jack en Sem hebben een broertje: Charlie!

Geboren op 23 oktober 2012 in Singapore om 7u12 's ochtends SGT (01u12 BeNe tijd).
Hij woog bij de geboorte 4180 gram en is 54cm lang.
Een behoorlijk zware en lange baby dus...

Alles is heel vlot verlopen (details volgen in een volgend verslag...)

Helaas voor degenen die op de poll voor een meisje gestemd hebben, maar de familie Theys is nu helemaal een jongensgezin. Mama is en blijft de enige prinses in het gezelschap.

Mama en Charlie doen het goed en zijn nu nog aan het uitrusten en aan het bekomen in de 'hotel'-kamer in Thomson Medical Centre.

Morgen (donderdag 25 oktober) mogen ze naar huis...

Jack kan niet wachten en is heel trots op zijn nieuwe baby broer. (nu heb ik 2 baby broers...)
Sem gaat gewoon door en zet ook de ziekenhuishotelkamer op stelten...


woensdag 17 oktober 2012

Family matters


Terwijl we weten dat jullie ondertussen lekker al wat voorproeven van al het decembersnoepgoed en genieten van chocoladeletters, doen wij het ondertussen maar met de Chinese letters... Wel zo goed voor de lijn ;-).

Sinds maandag hebben we onze gouden Chevy ingeleverd, voor een baby blauwe 7 seater (voor de kenners, een echte Toyota Picnic).
NEE!! Het is GEEN spacewagon!! Ook al zitten we ver weg, daar krijg je me echt niet in. Met de baby op komst moesten we een keuze maken voor een grotere auto, omdat het met twee autostoelen en een maxicosi simpelweg niet past.
Jack en zijn vriendjes balen..zij vinden de gouden Chevy echt de mooiste!
Het is wel weer even wennen: ja ook hier zit het stuur aan de andere kant, maar daarnaast zijn de ruitenwissers en de knipperlichten/verlichting ook omgedraaid!  In de golden car was dat niet zo, zat alles gewoon rechts, maar bleef het hetzelfde als in Europa. Toyota pakt het anders aan: die spiegelt letterlijk de hele boel.
Gisteren was het een beetje een dom gezicht, elke keer die ruitenwissers aan als ik richting wilde aangeven (erg leuk als een vierjarige constant op de achterbank dat geluid na doet van een droge ruitenwisser over het raam..en zijn broertje van 1 smakelijk, maar toch keihard mee lacht), maar vandaag ging het al beter: het regende vanmiddag bakken, dus de wissers kwamen goed van pas.
Het regende echt super hard, binnen no time zat het normaal lege kanaal vol water..wat mij betreft is het regenseizoen dan vanaf nu ook officieel begonnen!

Foto vanuit de auto..het knopje van het raam vinden ging goed ;-P

Ik ben gisteren met de jongens naar de pediater geweest. Niets ernstig! Sem moest zijn laatste prikken hebben volgens het Belgische vaccinatie programma (die je met 15 mnd krijgt). Broek naar beneden en 2 flinke shots in 2 lekkere mollige beentjes.
Ze hebben hem gelijk gewogen en gemeten: 12,6 kg en 77 cm lang. Een flinke jongen dus, maar volgens de kinderarts zeker niet te zwaar en valt hij nog netjes 'binnen de curve'.
Jack hebben ze ook gewogen en gemeten: 16,4 kg en 101 cm lang. 4 Kilo verschil met z'n broertje die 3 jaar jonger is!
Jack heeft wat last van 'waterwratjes' iets wat heel veel kinderen hier hebben en waar kinderen blijkbaar gevoelig voor zijn. Het is heel besmettelijk en door al dat gezwem is een kind wat het niet heeft snel geïnfecteerd. Het verdwijnt ook weer vanzelf, wel na anderhalf jaar, maar in principe hoef je er niets aan te doen.
Tenzij je ze open krabt...en dat doet Jack. De laatste weken ben ik met iso-betadine en waterproof pleisters aan de gang om alles schoon te houden en de omliggende huid niet te laten infecteren, maar het is dweilen met de kraan open. Is alles mooi genezen en ook al een beetje weg getrokken..hup krabben en het is weer open.
Doordat het Jack irriteert en hij ze open krabt heeft hij er nu flink wat. Te veel om door te pediater zelf te laten bevriezen, die trouwens ook bang is dat het hem te veel pijn gaat doen. Vandaar dat we nu een doorverwijzing hebben naar een dermatoloog. Of de secretaresse alvast een afspraak bij de specialist moet inplannen voor volgende week of dat ik liever zelf een afspraak maakte? Nou..ik maak hem zelf wel..voor volgende week heb ik mijn uitgerekende datum op de planning staan :-).
Weer de vrolijke plastic kaart erdoor mogen halen, een dikke 550 dollar lichter (pff)... en we stonden weer buiten.

Sem heeft vannacht wel wat last gehad van de prikken, dus lag rond 3 lekker gesandwicht tussen ons in. Na een half uur ben ik toch maar op de bank gaan liggen, want mijn buik hing op een gegeven moment buiten boord uit ons 140cm breed bedje..
Dacht dat ik geen ook oog zou dicht doen, maar dat viel mee, lekker geslapen.

De baby is bezig de weg naar beneden te vinden..dat voel ik vooral 's avonds heel duidelijk.
Vorige week is de baby op 3400kg geschat en verwacht de arts dat ik net niet de 4kg ga halen (BETER!), maar we zullen zien het blijft een schatting. Voor deze week staat er een afspraak gepland op zaterdag omdat de gynaecoloog er pas vrijdag weer is en die vrijdag helemaal vol zit.
Morgen zitten we dus in wk 39... volgende week vrijdag due date...
Ben benieuwd welke dag het gaat worden...



Van kookpot....tot doofpot... (Deel 1)

Je kent haar misschien wel : Tippi Wan van de Nederlandse serie Gooische vrouwen. Tippi Wan, de Thaise au pair die eigenlijk een hele extreme 'schurkenrol' op het lijf heeft geschreven in de serie.
In Singapore en trouwens ook in de rest Azie is het heel gangbaar om, wanneer je je dat kunt veroorloven, iemand in huis te hebben die bepaalde taken voor je doet. Wie kent het niet van 'de' verhalen? Of denk eens terug aan het koloniale verleden, waar het zeker in Azie, heel normaal was om een 'baboe', een chauffeur, kokkin of een tuinman te hebben.
Het hele gegeven stamt niet uit het koloniale tijdperk. Het is altijd al zo geweest en is in Azie nog steeds zo.

In Europa ervaren we dit snel als 'modain' en luxe ('Doe maar gewoon!'). Een groot verschil met wat wij in Europa gewend zijn, is dat zo iemand in Azie bij je inwoont. Je verschaft als 'werkgever' dan onderdak, voedsel, medische zorg en keert een loon uit.
In Europa is het anders, dan denk je in deze vorm gelijk al aan bediendes in extreem grote huizen, paleizen. (Of twee flinke yuppen die idd een au pair hebben ;-) )
Parttime herken je het in Europa misschien wel: denk bijvoorbeeld eens aan de hulp die komt helpen schoonmaken of een tuinman die langs komt om te helpen met het onderhoud van de tuin.
Wat je mening er ook over is..in dit stuk probeer ik (met hulp en input van Mark) zoveel mogelijk feiten weer te geven die een zo volledig mogelijk beeld geven van wat we hier over dit onderwerp al hebben gehoord en zelf hebben gezien. Aan het eind is de rest is aan jou ;-).
Om het echt zo feitelijk mogelijk te houden, daar doe ik mijn best voor...soms kom ik er echt niet onderuit om toch dunnetjes mijn eigen mening hierover te geven.. Sorry!
We hebben het opgesplitst in 2 delen, omdat het anders wel heel erg veel is... Vandaag dus deel 1!

Hier in Singapore gaat het niet over au pairs, zoals wij dat heel sjiek in Europa noemen, maar over 'helpers' of 'maids'. Het takenpakket van een helper is ook flink wat uitgebreider dan een au pair.
Het woord helper heeft mijn voorkeur boven het gebruikte maid, alhoewel ik niet kan ontkennen dat sommige helpers echt als een meid worden behandeld.
De meeste helpers in Singapore komen uit de Filipijnen en  Indonesie. In verhouding komt dit neer op 50:50. Als het gaat om aantallen: 80.000 Filipijnse en 80.000 Indonesische dames (bij benadering). Neem gemiddeld 1 helper tot 2 helpers per gezin in een stad waar bijna 5 miljoen mensen wonen.
Er is vraag naar helpers, veel vraag, Singapore is een land met enorm veel rijken en miljonairs... en er is aanbod vanuit de arme landen rondom Singapore.
Een business waar flink wat geld in omgaat en waar veel mensen aan verdienen. (Ik zeg...een leuk topic voor Zembla ;-) )

Hoe werkt het nu precies? Hoe komen die meisjes legaal het land binnen? Meisjes inderdaad, want wanneer ze hier voor het eerst komen zijn ze vaak niet ouder dan begin 20. De officiele leeftijd lag voorheen op 18, maar is nu op 23 gezet vanwege de vele 'bedrijfsongevallen' die er gebeuren. Veel van deze meisjes hebben hebben al jong kinderen en zijn 'getrouwd', er zijn er ook die gestudeerd hebben en toch voor dit werk kiezen, omdat het meer opbrengt dan wat ze zouden verdienen in hun thuisland.
Waarom ze hiernaar toe komen? Heel hard: omdat ze zelf het gevoel hebben vaak geen keuze te hebben. Ik hoor je denken... : je hebt toch altijd een keuze? Waar wij vandaan komen wel ja, maar er zijn delen in de wereld waar men puur door de honger en armoede bijna geen keuze heeft. Geen inkomen, geen eten... voor heel veel families is dit helaas dagelijkse harde werkelijkheid.
In het algemeen laten de meisjes vaak hun hele hebben en houden achter in de hoop hier geld te kunnen verdienen om er voor te zorgen dat de achterblijvers het beter hebben dan wanneer ze dit niet zouden doen. 'Diensten leveren aan anderen, ten behoeve van vaak... anderen'.
Wie zijn dan die anderen? Het geld gaat vaak naar de achtergebleven kinderen en echtgenoot (die 9 van de 10 keer niet werkt) of als de vader uit beeld is naar de verzorger(s) van de kinderen. Vaak komt het geld ook bij de hele familie terecht die hierdoor onderhouden worden. Per situatie is het verschillend, maar wat opvalt is dat het geld nooit geheel voor het meisje zelf is.

Even terug naar hoe ze hier komen:
Helpers kunnen officieel het land in wanneer ze gebruik maken van officieel erkende agents (bureaus), die erkend zijn door de Singaporese staat. Er wordt een groot bedrag betaald aan de agent om het 'papierwerk' te regelen. Dit kan op 3 manieren: het bedrag wordt volledig van te voren betaald (heeft niet de voorkeur van de agent), er wordt een gedeelte betaald en de rest achteraf zodra het meisje werk heeft of het complete bedrag wordt achteraf aan de agent terug betaald, wat de voorkeur heeft van de agent...reken hiervoor 7 maandsalarissen.
Toch gebeurt het vaak dat de hele familie in het thuisland bijdraagt, al is het maar voor een stukje, om er voor te zorgen dat ze een kans krijgt om werk te vinden in Singapore.
De agent regelt dat een meisje het land in mag op basis van een toeristenvisum. Voor de duidelijkheid: ze heeft dan nog geen baan, maar de agent beschikt wel over voldoende toekomstige 'employers'. De eerste mogelijke werkgevers van een meisje zijn in 99% van de gevallen Singaporezen van Chinese afkomst. Zij hebben een hele sterke voorkeur voor een meisje wat voor de eerste keer naar Singapore komt.

En dan komt ze aan in Singapore...
Het meisje wordt door de agent opgevangen en verblijft in het veelal karige onderkomen van de agent.
Met andere meisjes deelt ze dan een kamer, waar ze ook voor moet betalen. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat zo'n kamer net zo groot is als onze slaapkamer...alleen slapen ze daar dan met z'n 40en.
De meisjes worden vervolgens getraind en moeten een soort examen afleggen. Wanneer ze hier na 3 pogingen niet voor slagen, moeten ze Singapore verlaten.
Laatst hoorde ik dat een Indonesische hiervoor een hoge prijs betaald heeft: ze was tot 3 keer toe gezakt voor haar examen. Vlak voor haar uitzetting heeft ze zichzelf van het leven beroofd... Haar arme familie bleek heel wat vee verkocht te hebben om 'de kans' naar Singapore mogelijk te maken. Door niet te slagen voor haar examen werd de druk het meisje (waarschijnlijk) te groot. In Azie gezichtsverlies te moeten lijden is een zwaar iets... Wat een keuze!!

Is het examen gehaald dan gaat de helper zo snel mogelijk naar haar eerste werkgever, zoals eerder beschreven een Chinese familie. De familie moet ervoor zorgen dat ze ondertussen ook met hun papieren in orde zijn. Voordat een helper naar een familie kan moet er een aanvraag bij het MOM (Ministery of Manpower, Ministerie van Werkgelegenheid) worden ingediend en moet deze goedgekeurd worden. De familie is verantwoordelijk voor de helper en daarom moet degene die binnen de familie de verantwoordelijkheid voor de helper gaat dragen een cursus doen. Dit kan online.
De cursus gaat over veiligheid (er gebeuren heel veel ongelukken met dodelijke afloop), gezonde voeding (ook niet voor elke familie vanzelfsprekend...), de rechten en plichten van de werkneemster en de werkgever, etc. Bij een succesvol afgeronde 'cursus' ontvangt de werkgever een certificaat. Vervolgens moet de medische en aansprakelijkheidsverzekering in orde worden gebracht en is het wachten op de officiele goedkeuring van het ministerie. Zodra de goedkeuring er is kan het toeristenvisum officieel worden omgezet naar een 'work permit'.
De helper kan de werkvergunning nu officieel ophalen waarbij ze haar paspoort moet laten zien. Het is de bedoeling dat ze de work permit altijd bij haar heeft, mocht ze worden aangehouden dan kan ze aantonen dat ze hier niet illegaal is. Haar paspoort moet ze afgeven aan de agent of aan de werkgever, tevens om te voorkomen dat ze zomaar het land uit gaat.

De verantwoordelijkheden van de werkgever zijn niet min! Het gaat te ver om in detail te treden maar er zijn flink wat regels opgesteld. Maakt de helper schulden en komen de schuldeisers aan de deur: werkgever..jij betaalt, jij bent verantwoordelijk..yes...voor elk bedrag! Ook dient de werkgever goed te zijn voor de helper, bij voldoende bewijs kan een boete bijvoorbeeld een x aantal stokslagen zijn (andersom trouwens ook, wanneer de helper haar werk niet goed doet). Bij overlijden betaalt de werkgever alle kosten en de repatriering naar het land van afkomst. Is de helper zwanger: dan wordt bij wet de arbeidsovereenkomst beeindigd en wordt de helper zonder pardon het land uit gezet.

Even een hele lap tekst, maar hopelijk kun je me nog volgen. Laat het maar even bezinken, want er komt nog veel meer!


Nog een aardig artikel wat in de Britse Guardian heeft gestaan afgelopen maart:
Helpers krijgen een dag vrij per week


dinsdag 16 oktober 2012

Majulah Singapura!

In de wachtmodus zitten geeft wat extra ruimte... Niet in mijn buik, echt daar is geen millimeter plaats meer, maar wel iets meer in 'je agenda' (tijdens de weekenden houden we het nu echt iets rustiger en plannen we spontaan, maar niet te veel meer) en daarmee ook in 'het hoofd'.
Na een groep1B-borrel afgelopen woensdag, (oh ja, vergeten te vertellen, maar naast Event Coordinator ben ik dus ook groepsmoeder van de groep van Jack samen met nog een andere moeder) is de 'mid-term' vakantie voor Jack ingeluid. Hij heeft nu lekker een week vrij, Sem geniet van een extra speelmaatje in huis en ik probeer ze allebei nog zoveel mogelijk in de watten te leggen voordat straks de baby er is. Beetje verwennen mag best ;-).
Kortom, we hebben tussendoor even tijd voor andere dingen!

Jack, Sem en Zwitserse Alysia vrijdag op de condo

Het is nu ruim een week geleden dat Mark een jaar geleden vertrok op verkenning naar Singapore. Zouden we wel gaan, niet gaan, hoe met de kinderen, mijn baan...zekerheid opgeven voor het onbekende.. We zaten in 1 keer in die achtbaan, maar vol enthousiasme en klaar om het avontuur aan te gaan.

4 oktober vorig jaar, Sem zijn eerste dag op het KDV (dat hadden we nl al geregeld)
Mark is de dag erna vertrokken voor 3 weken 'Singapore verkennen'.
Een maand later zaten we alle 4 op het vliegtuig...Wat een kleine drol nog he?
Bijna alle blogs zijn dan ook, heel egoistisch eigenlijk, geschreven over ons. Hoe doen de jongens het? Wat hebben we allemaal gedaan? Welke dingen komen we hier tegen? Etc.
Van de zomer schreef ik al dat het tijd is dat we een stapje dieper Singapore in gaan.
Want wat is nu eigenlijk het echte Singapore?
Zondag hadden we het er nog over in de auto: 'Wat is nu eigenlijk het echte Singapore?' Over het antwoord waren we het eens: het echte Singapore gaan we niet leren kennen, niet omdat wij ons er niet in willen verdiepen, maar omdat het zich niet wil laten kennen.
Pfff...heavy conclusie misschien, maar redelijk dicht tegen de waarheid denken wij.

Een aantal uitspraken die hier over de stad door iedereen gekend zijn (hopelijk wordt onze blog niet gecheckt...serieus dat gebeurt hier dus, maar kan onderstaande tekst door de 'eerlijke' beugel en mag ik gebruik maken van mijn recht op vrije meningsuiting... 'Kan dat daar dan niet?'...Nee! Niet altijd...)
Singapore:
- a 'fine' (zoals een boete) city
- Walt Disney but....with a death penalty
- a nice comfortable soap bubble
-....
Deze uitspraken worden dus vooral gedaan door alle niet-Singaporezen die hier wonen en vooral ook door de Singaporezen die in het buitenland hebben gewoond. Mensen die net als wij, na verschillende ervaringen, toch wel een uitspraak durven doen over hoe het hier nu is, al gaan we onze vinger er nooit echt achter krijgen (de Singaporezen die in het buitenland gewoond hebben natuurlijk wel!).
Waarom niet? Simpel: wij zijn geen Singaporezen.
Dus 'voor ons' is Singapore: een veilige stad, een comfortabele stad, een stad met volop mogelijkheden tot buitensport, een groene stad, goede medische voorzieningen, de beste scholen, etc, etc, etc.
Niet waar? Ja wel waar! Maar het gaat niet om wel of niet waar...het is eerder...'ook waar'.

We genieten hier van alles wat de stad ons (lijkt voor te schotelen) voorschotelt. Hoe de stad wil dat wij haar ervaren. En ja...dan is het inderdaad het bekende 'neusje van de zalm'.

Zolang ik nog niet bevallen ben, ga ik daar meer over schrijven...over 'om het hoekje kijken' naar het Singapore dat meer is dan wat het in eerste instantie lijkt. Ook na de bevalling zullen we hier meer over vertellen, maar zolang het nog niet zover is heb ik hier 'extra tijd' voor.
Waar over we gaan schrijven? Van alles en nog wat: de buurten, sociale klassen, rekening rijden, scholing, nationale trots, veiligheid, eten en drinken, specifieke feestdagen en 'rituelen', materialisme en kapitalisme, politiek stelsel en democratie, bureaucratie... genoeg dus om over te schrijven.

Tipje van de sluier...
De eerste titel voor 'deze reeks' is: 'Van de kookpot...tot in de doofpot ..'
(Over helpers/maids in Singapore)



woensdag 10 oktober 2012

Jongen of meisje?

He he! Eindelijk is het gelukt! Ik heb een 'mini enquete' kunnen toevoegen aan de blog!
Pff...al vanaf begin september mee bezig, maar elke keer kwam er een foutmelding.
Maar het is nog niet te laat!
De baby is er nog niet dus we zijn op tijd...en heel nieuwsgierig naar wat jullie denken wat het wordt.
Grofweg weten we de verhoudingen wel een beetje, maar we zeggen niets!
Snel invullen dus!

Lfs!


En oh ja: ik heb nog een linkje gevonden met foto's van de kamers...kun je even spieken (enkel de 4 en 2 bedden kamer zijn redelijk 'normaal'):
Klik hier voor de kamerfoto's